Living in NetherLands. Climbing Dutch Mountains

Find the cat

2012-01-07T23:53:00.000+01:00

The Passions - Small Talk

2012-01-05T00:46:00.000+01:00

Onderweg naar Italië duwde B me een walkman in de hand. 'Dit nummer heb ik voor jou geschreven,'zei ze. Totaal verbouwereerd luisterde ik. 'I am not scared of the streets when you're with me', zong ze en 'Girl, you make me laugh, you make me laugh, you make me laugh'.
Ik was dat meisje en ze was niet bang als ze 's nachts met mij over straat liep. Dat deden we graag, hand in hand over straat lopen, sigaretten roken en lachen. Toen het lied was afgelopen zei ik niets, ik was sprakeloos. 'Vind je het mooi?' vroeg B. gespannen.
Ik knikte 'Ja beautiful' zei ik.
Onze reis naar Le Cetine, een verlaten dorp, gekraakt door vrouwen.
Ons afscheid.
Later....

Amanda Strydom dec 2011

2011-12-18T14:07:00.000+01:00

Amanda Strydom - Skielik Is Jy Vry (live)

2011-12-04T14:00:00.000+01:00

Waar zit ze

2011-11-25T22:49:00.001+01:00

De lange bel ging die de grote pauze aankondigde en ik ging naar buiten naar de boom waar Juffrouw W nog niet was gearriveerd.Daar kwam ze aan, ze stak snel de weg over en ze me in voorbijgaan mee te komen. Op de hoek van de Langestraat waar de school aanstond was vorige jaar een lunchroom geopend en daar gingen we naar binnen. Er was een rokersgedeelte in de serre en we gingen zitten en Juffrouw W stak een sigaret op.'Ik bied jou er maar geen een meer aan, lachte ze. Een jong meisje kwam en vroeg of Juffrouw W het gebruikelijke wilde. Ze zei ja, dat was een koffie met warme melk, een glas rode wijn, een tomaten soep en een huzarensalade. Ik nam een cappucino, een glas sinasappelsap en een broodje oude kaas.Vertel, zei Juffrouw W, ‘wat is er gebeurd?’Ik vertelde haar van de brief die ik gevonden had en over het verhaal dat mijn moeder had gehouden de laatste avond en hoe ik nooit iets gemerkt had van haar plannen en ik vertelde haar dat mijn vader verwachten zou dat ik de taken van mijn moeder zou overnemen en dat ik dat helemaal niet van plan was, dat ik daar geen zin in had, dat ik daar geen tijd voor had en dat ik echt geen idee had hoe ik moest overleven zonder mijn moeder.Juffrouw W legde haar hand op mijn arm en maande me tot rust op een zachte manier. Kalmeer maar meisje, zei ze. Neem een slok water. Adem langzaam in en adem langzaam uit.Ze keek er lief bij maar ik zag ook vertwijfeling, waarschijnlijk wist ze niet hoe ze hier mee om moest gaan, haar ouders waren nog steeds samen, nog steeds getrouwd, een gelukkig of misschien wel ongelukkig huwelijk maar zij wist waar haar ouders woonden, ze kon haar moeder bellen als ze daar behoefte aan had, wat moest ze tegen me zeggen? Kon ze haar belofte dat we er samen uit zouden komen waar maken? Hoe kon ze me helpen nu mijn moeder weg was, voor altijd weg misschien wel.Zwijgend lepelde ze haar soep naar binnen, soms keek ze over haar soepkom naar me en lachte me bemoedigend toe. Ik raakte in paniek toen ik me begon te realiseren hoe ze me niet helpen kon.‘Je denkt, hoe kan zij me nou helpen?’ sprak Juffrouw W.Ik knikte. ‘wat zou je willen dat ik deed?’ Mijn moeder zoeken en haar terug brengen. Dat dacht ik maar ik zei het niet.Juffrouw W zei het: ’ je wilt natuurlijk het liefst dat ik je moeder zoek en haar terug breng?’ Ik knikte.‘ Dat wil ik wel proberen,’ zei de schat, ‘ik heb altijd wel een detective willen zijn. Ik ga je helpen, ik ga het proberen. Heb je enig idee waar ze zou kunnen zijn.’ ‘Bij Tante Lili,’ zei ik, ‘Tante Lili is mijn moeders beste vriendin, al sinds ze jonge meiden waren en samen in de verpleging zaten.’Tante Lili herhaalde Juffrouw W, ze haalde een opschrijfboekje tevoorschijn en schreef daarin Tante Lili, ‘hoe heet ze nog verder en waar woont Tante Lili,’ ik ga haar de achternaam van Tante Lili, haar telefoonnummer en haar adres. Tante Lili woonde in een voorstad van Amsterdam, vlak naast het verpleegtehuis waar ze directrice was. Het was goed dat ik hie zat te praten met Juffrouw W want het schiep enige orde in de chaos in mijn hoofd. Ik had natuurlijk zelf ook kunnen bedenken dat Moeder daar heen was gegaan en ik had het waarschijnlijk ook wel zelf bedacht, - ik had het trouwens zelf bedacht – maar Juffrouw W had met haar vraag het antwoord dichterbij gebracht. Natuurlijk zat mijn moeder bij Tante Lili, waarom had ik dat niet meteen bedacht.

Wat is gek? - Nano

2011-11-23T23:38:00.001+01:00

‘Volgens mij is Moeder gek geworden.’ Zei Dalia.‘Misschien was ze dat altijd al,’ zei Jozef.‘Mmmmm,’ Ik had mijn mond vol en wist ook niet of dit werkelijk was wat ik dacht. Het was zo gemakkelijk om te denken als iemand iets deed wat we niet begrepen dat iemand gek was geworden.Je werd toch niet zomaar gek? En wat hield het eigenlijk in als iemand ‘gek’ was geworden? Hoe ‘gek’ was iemand? Als iemand ‘gek’ was was iemand dat dan altijd geweest? Was onze moeder ‘gek’? Als onze moeder gek was geworden was dat toch ook vreselijk voor haar? Gek, was dat het missen van contact met de werkelijkheid? Niet meer weten of wat je voelde echt was en of echt gebeurde wat je dacht dat er gebeurde. Je partner ging vreemd maar was dit ook zo of dacht je alleen maar dat dit gebeurde? Stel dat was iets, je partner die vreemd ging. Je twijfelde er eerst aan en langzamerhand steeds meer begreep je dat het zo was. Je partner ging vreemd. Je wilde er niet aan maar het was zo. Wanneer was je dan eigenlijk gek? Toen je nog geloofde dat je partner niet vreemd ging? Of toen je door had dat hij wel vreemd ging? Werd je dan gek? Of was je het al? Was mijn moeder die vrouw waar ik zo van hield gek? Was ze alsmaar al gek geweest? Was niets van wat ze had gezegd waar? Of was juist alles waar want gekken spreken de waarheid.‘Wat zit je fanatiek te kauwen, Teddy. Waar zit je met je hoofd?’‘Bij gek, ‘ zei ik, ‘volgens jullie is Moeder gek geworden. Maar kan dat zo maar? Kun je zomaar gek worden? Of is ze gek geworden toen ze begreep dat Vader iets had met die Tammie? En dat hij haar al die jaren bedrogen had? Heeft dat haar gek gemaakt of was ze daarvoor al gek? Dat, toen ze nog geloofde dat vader haar niet bedroog, al wees alles er op dat ze dat wel deed, ze al gek was?’ Ik ratelde als een kip zonder kop.

Sayen, Quidel en Antinanco

2011-11-22T22:46:00.001+01:00

De aankomsthal leek op die van JFK maar was om drie uur in de morgen een stuk leger. Mijn vrienden werden opgehaald door een lange man met een donkere hangsnor die geen haast leek te hebben en ze waren hun belofte aan mij niet vergeten. Voor een gesloten tassenwinkel stelden ze zich op. Antinanco speelde op een met linten behangen zeskantige trommel die hij besloeg met een korte dikke stok waar wollen draden in twee kleuren omheen waren gewikkeld, de kleine brandende fakkel Quidel was bijna kleiner dan zijn gitaar, zijn handen omvatten nauwelijks de nek maar zijn ritme was stevig en zijn getokkel welluidend. De zuivere stem van Sayen had hier in de aankomsthal een veel doordringendere en nasalere klank dan eerder die nacht in het vliegtuig. De jongens zongen mee en ook in hun stemmen klonk de neusklank meer. Misschien omdat ze harder zongen. Misschien omdat de akoestiek hier anders was met stenen en glas. Ze begonnen met hetzelfde lied dat ze in het vliegtuig hadden gezongen, dat lied vol gemis, hierna zongen ze een vrolijker lied waarbij Sayen op een soort tamboerijn sloeg, een boomstam waar een stuk leer overheen was gespannen. Het mini concert werd afgesloten met een melancholisch lied dat niet echt treurig was maar waarvan ik toch een dikke keel kreeg. Waarschijnlijk ook omdat ik weer afscheid moest nemen van mijn nieuwe vrienden, al had ik al van honderden mensen afscheid genomen, het maakte me keer op keer verdrietig te weten dat ik die mensen nooit meer zou zien. Ik had honderden adressen van mensen die ik nooit meer zag en nooit zou schrijven. Sayen drukte me een flyer in de hand waar de tekst van het laatste lied dat ze zongen op stond. Er boven stond dat het geschreven was door een kind.Waar zijn de Groten gebleven? Waar zijn de moedige Strijders gebleven? Waar zijn de Medicijnmannen gebleven? Waar zijn de Adelaars gebleven? Waar zijn ze allen gebleven? De Grote Opperhoofden zijn weggegaan om te helpenDe Grote Geest brengt ons naar een betere plek. De Moedige Strijders zijn weggegaan om te helpen De Grote Geest voert oorlogen zodat wij het niet hoeven te doen De Medicijnmannen zijn weggegaan om de Grote Geest te helpen ons van het kwaad te bevrijden De Adelaars zijn weggegaan om de Grote Geest te helpen voor de toekomst te zorgen Ze zijn allen gegaan om ons te helpen een lang en voorspoedig leven te leiden.Er stond een foto op van hun drieën met een naam erover heen Nahuelbuta, zo heette hun groep vast, achterop stonden data en plekken waar ze op gingen treden of al hadden opgetreden.Met een balpen schreef Sayen een telefoonnummer op en een emailadres. ‘Schrijf me,’ zei ze, misschien kunnen we een keer in Nederland optreden.’ Met een warme omhelzing namen we afscheid.

Mapuchevriendje

2011-11-22T12:13:00.001+01:00

Bij mijn terugkomst in de vertrekhal werd ik apart geroepen. Ik moest mij helemaal uitkleden en een politievrouw visiteerde mij. Ze deed een plastic handschoen aan, smeerde vaseline op haar vinger en duwde me naar voren. Ik moest bukken en met kracht ging ze mijn kont in, daar draaide ze rond en vond natuurlijk niets. Nadat ze haar vinger had teruggetrokken ontsnapte er een lange fluitende wind uit mijn gat. De lucht was niet te harden. Voor mij viel het wel mee want het was mijn eigen scheet maar de politieagente kneep demonstratief haar neus dicht. Dat maakte me niet uit. Mijn kont deed zeer en ik was woedend. Hierna werd ik meegenomen voor een verhoor. Ze verscheurden de flyer die Sayen me had gegeven, noemden me Indianenvriend en zeiden dat ze wisten dat ik de gewapende strijd van de Indianen steunde. Zij hadden de Mapuche overwonnen en de trots die de Mapuche voelden over het feit dat ze niet overwonnen waren door de Inca´s en de Spanjaarden hadden de Chilenen de kop ingedrukt want zij hadden ze wel overwonnen. Ik wist eerlijk gezegd niet waar ze het over hadden. Ik had me niet echt verdiept in de Chileense politiek. Ik maakte me meer zorgen over mijn aansluiting naar Puertto Montt al kookte ik van woede over hoe ze mij behandelden en hoe ze ongetwijfeld de Mapuche zelf nog slechter zouden behandelen. ´Wat moest je met die Mapuche? Waarom zongen ze voor je?’ Ik gaf ze steeds hetzelfde antwoord. Ik had ze in het vliegtuig ontmoet. Ze hadden daar voor me gezongen en ze hadden me beloofd hun muziek te laten horen. Ik was op reis om de plek te vinden waar mijn moeder de laatste jaren van haar leven had doorgebracht. Ik wist niets van de Chileense politiek en behalve Salvador Allende kende ik geen enkele Chileens politicus van naam. Twintig minuten voor mijn vliegtuig zou vertrekken leken ze me te geloven. Strak geboeid werd ik naar de gate gebracht waarna ze me de boeien afdeden en me toesnauwden dat ze me in de gaten hielden. De politieagente siste me nog: ‘Mapuchevriendje’ toe.

How to Draw a Lotus Flower - wikiHow

2011-11-18T22:24:00.000+01:00

How to Draw a Lotus Flower - wikiHow

National Novel Writing Month

2011-11-07T13:51:00.001+01:00

Sinds een week doe ik mee met NaNoWriMo, een boek van 50.000 woorden schrijven in een maand tijd. Ik zit 's morgens al vroeg achter mijn PC en schrijf woorden, soms zonder na te denken.
Dit schreef ik vandaag - een klein gedeelte van de 2000 woorden die ik schreef vanmorgen:

Eerst moesten we de andere drie mogelijkheden na gaan. Dalia zou contact opnemen met de lerares van het Schrijfklasje, die naam kon ze vinden in de brochure van het Buurtcentrum waar Moeder die cursus had gevolgd.
Ze had het trouwens ook vaak gehad over Rein, herinnerde ik me nu. Die had zulke mooie gedichten geschreven. Ook Rein werd op het papier gezet, van hem wisten we ook niet veel, niet eens of hij in Amsterdam woonde maar waarschijnlijk wel want wat deed hij anders op de cursus in het Buurtcentrum?
Dalia ging thee zetten, ze was altijd praktisch geweest, onze zus.
Het was half zes, Vader zou zo thuis komen. Ik hoopte maar dat hij zich wat beter voelde en dat hij het fijn zou vinden zijn drie kinderen zo eensgezind bezig te zien. De telefoon rinkelde en wij renden alle drie naar de gang in de hoop dat het moeder was. Ik was als eerste bij de telefoon. Het was Vader, hij belde vanaf de Chinees en vroeg wat we eten wilden en deelde ons mee dat hij een collega mee nam. Of we de tafel wilden dekken, dan was hij er over een kwartier. Ik zei hem dat Dalia was en hij deed de groeten, hij wilde haar niet aan de telefoon antwoordde hij op mijn vraag of hij haar wilde spreken, zijn stem klonk opgewekt. Ik was verbaasd en geïrriteerd. Hij vroeg niet of Moeder had gebeld en waarom klonk hij zo vrolijk?

21 jaar wees

2011-08-14T11:29:00.003+02:00

Droomde vannacht van mijn ouders. Ik zat ergens in een heuvelachtig landschap waar ik een cursus deed, mijn ex-geliefde Bernie was er ook. Mijn ouders waren op reis, langs een rivier en het plan was dat ik naar ze toe zou gaan. Ik wist echter niet waar ze waren, misschien ergens in een bocht van de rivier? Ik zag op de kaart een mogelijke plek waar ze zouden kunnen zijn. Ik wilde bellen maar ik had hun mobiele nummer niet. Ik zou op de fiets gaan maar mijn fiets was kapot en was in reparatie. Het bliksemde, niet een maar tientallen bliksems raakten de aarde ver van ons. De lucht was oranje en ik probeerde er achter te komen wat het mobiele telefoonnummer was van mijn vader.

Deze week ben ik een volwassen wees geworden. Mijn vader, mijn laatste ouder, stierf 21 jaar geleden op 10 augustus 1990. Ik denk veel aan hem, aan hen. Ik droom niet vaak over ze maar als ik droom zijn het dit soort dromen, dat ze weg zijn of weg gaan, dat ik ze niet kan vinden of dat ze terug zijn van een lange reis en ik niet begrijp dat ze zo lang niets van zich hebben laten horen.

Waarschijnlijk zijn ze allang weer geïncarneerd en leiden een jong en gelukkig leven, daar chant ik wel voor. Toch mis ik ze soms vreselijk, zoals nu.

Working Legend by Melanie Safka ©2010

2011-08-13T22:05:00.000+02:00

Peren in de tuin

2011-08-10T20:18:00.001+02:00

Wind waait door straten,
peren vallen van de boom,
slakken ruimen op

Dia Huizinga leest uit Droombeeld

2011-07-04T10:39:00.000+02:00

Katie.M.John: Gig Review 'Melanie'

2011-07-04T00:01:00.000+02:00

Katie.M.John: Gig Review 'Melanie': "Review of 'Melanie' Venue: Ronnie Scotts Jazz Bar: London, Soho (upstairs bar) Date: Wednesday 28th June 2011 Tour Title: Summer of 71 'Mel..."

Swimming

2011-06-09T18:19:00.002+02:00

Swimming in Kortenhoef

Swimming in a lake
Stickelbacks swim all around
But I have no fear

Gedicht op brug

2011-05-22T20:33:00.000+02:00

Heidestein

Avond

2011-05-21T23:39:00.002+02:00

Als de avond valt
gaan kleuren verdwijnen
Fluiten vogels moe

www.adiah.nl/joomla

Weer

2011-05-18T18:08:00.000+02:00

Zomer weer voorbij
Weer is weer Nederlands saai
Was dit de lente

Loodgrijze wolken

2011-05-17T13:57:00.000+02:00

Loodgrijze wolken
Trekken oostwaarts over ons
Regen valt elders

Ontspannen in bad

2011-05-13T18:39:00.002+02:00

Vanmiddag heel ontspannen een kilometer gezwommen in het De Mirandabad. Ik had een banenteller bij me. Als ik aan het zwemmen ben vergeet ik heel snel of ik nu aan mijn derde of aan mijn vierde baantje bezig ben. Ook met een teller raak ik snel in de war maar vandaag ging het goed. Bij de eerste aanraking was het water fris maar binnen een halve baan bijzonder aangenaam. Ik zwom samen met L (ik weet niet of ze hier met haar voornaam wel genoemd wil worden dus kort ik die af tot de eerste letter). L had al flink gesport en kan vanwege kalk in de schouder alleen de schoolslag. Zij had er al anderhalve baan op zitten toen ik er in kwam maar met de gestage borstcrawl haalde ik haar twee keer in. Op een gegeven moment lagen wij als enigen in het water. Er waren vanmiddag geen opgeschoten jongelui. Opgewonden jongens in Bermuda zwembroeken met drukke print en uitdagende meisjes in minuscule bikini's. Op hete zomerdagen is het een bronstige bedoening daar in het zwembad maar gelukkig is het nog geen zomer en al helemaal geen hete zomerdag.

Gevallen bloesemIs Herfst in LenteFallen blossom Is Fall in Spring

2011-05-01T16:00:00.000+02:00

Sterretje en de muis

2011-05-01T15:56:00.000+02:00

De eerste lente dagen

2011-05-01T15:54:00.000+02:00

Van

Melanie Safka - Rocky Raccoon 1978

2011-04-05T13:43:00.000+02:00

Melanie Safka - The Long And Winding Road 1978

2011-04-05T13:33:00.000+02:00

31 jaar oud is ze hier en van een onvergelijkbare schoonheid.

Zichtvanuit ziekenhuisbed

2011-03-20T12:44:00.000+01:00

Ongeluk - deel 1

2011-03-18T11:54:00.000+01:00

Op 9 maart werd ik om twee minuten over drie aangereden door een auto. De eigenaar van de auto zou zeggen dat ik hem aanreed. Dat zei hij daadwerkelijk. Ik had zijn auto beschadigd. Ik reed op de Apollolaan op het fietspad onderweg naar huis. Mijn laatste herinnering, al is die onbetrouwbaar omdat ik me verder niet veel herinner, is dat het fietslicht op groen sprong. Er stonden auto’s op de weg te wachten voor het licht. Ik herinner me dat een auto zijn knipperlicht aan had om naar rechts te gaan. Volgens mij was hij de tweede in de rij. Dit zal de auto geweest zijn waar ik tegenop knalde. hij is denk ik de hoek omgeslagen zonder te letten op eventuele fietsers. Hij heeft mij, neem ik aan, niet gezien. Ik kan mij niet goed voorstellen dat hij expres de hoek om ging terwijl ik er aan kwam fietsen. Ik knalde tegen hem op en viel op straat. Een lieve mevrouw heeft me opgevangen, de politie kwam erbij en ook een ambulance die mij naar het VU ziekenhuis bracht. Daar ben ik aan de monitor gelegd en aan een infuus, legden ze me in een hoofdspalk en werd ik in de scan gelegd. Ik had geen scheur in mijn schedel, ik bloedde niet in mijn hoofd. Alleen vroeg ik honderd keer hetzelfde en wist ik niet meer dat mijn vriend Peter was overleden. Ik was blijkbaar wel bij maar ik herinner me er niets meer van. De eerste herinnering was om een uur of tien ‘s avonds toen ik op de neurologie afdeling was en ik herinner me Rati in haar grijze trui met blauw. Ik had enorme pijn in mijn hoofd, in de rest van mijn lijf en in mijn stuitje. Ze maakten me om het uur wakker en dan moest ik vragen beantwoorden, waar ik was en wat voor dag het was. Eerst had ik geen idee maar langzaam kwam mijn antwoord terug, het was maart, 2011, de datum was 9 en ik lag in de VU. Op een gegeven moment was het 10 maart en dat onthield ik ook. Het was 10 maart, het was 2011, het was donderdag en ik lag in de VU. Het was een chaos in mijn hoofd. Ik was erg kwaad op de automobilist die mij had aangereden. Ik had vreselijke pijn maar wilde geen pijnstillers. ik kon niet slapen. het enige dat me te doen stond was het reciteren van Nam myoho renge kyo. Dat sleepte me door de nacht.
Hoog onder zeespiegel

spreeuwenspektakel Hoograven Utrecht

2011-03-05T15:01:00.000+01:00

Mathilde Santing and the possible lovers

2011-02-21T15:08:00.000+01:00

Mijn vriendin Mathilde op het groete podium van P60 in Amstelveen met haar band: The Possible Lovers.
Mooi concert was het en ze deed een extra prachtige versie van mijn allerliefste lievelingsnummer van mijn allerliefste en allergrootste favoriete zangeres Melanie: Beautiful People.

Weerspiegeling

2011-02-21T14:58:00.000+01:00

Het was een mooie zonsopgang maar het fototoestel zag alleen in de refelctie de kale man die een krant las.

Griep

2011-01-24T13:37:00.000+01:00

Griep
maandag 24 januari 2011 13:02 Dia
Vorige week las ik onderweg naar Zeist over de z.g. Griep-feestjes. Mensen met griepverschijnselen nodigen andere mensen uit die ze omhelzen en kussen om ze zo tegen de griep resistent te maken. Artsen raadden dit soort feestejs af maar mij leek het toch wel wat, geen griep krijgen is veruit favoriet in mijn bestaan. Ik had zelf wat keelpijn die dag en voelde me niet al te fit. Dat laatste verschilde niet veel van hoe ik me al maanden, is het niet jaren, voel - ik kan me de dag niet heugen dat ik fit en uitgerust uit bed stapte. De keelpijn was echter nieuw. De therapie was intens maar weldadig. Thuisgekomen wilde ik eigenlijk op de bank liggen en niets meer doen maar ik had een boeddhistische bijeenkomst en daar wilde ik toch graag heen. Tijdens de bijeenkomst voelde ik me okee, we chantten een uur en hadden een heel inspirerende uitwisseling van gedachten en doelen.

Thuis werd ik misselijk. Ik moest overgeven en binnen tien minuten was ik doodziek.

& Zoals dat gaat met griep: Morgen ben ik beter. Inmiddels zijn er zes dagen voorbij en ik voel me helemaal niet beter. Er komt van alles bij. Was het eerst mijn keel, toen de buik, inmiddels doen mijn longen zeer. Ik loop al die tijd in pyama en kamerjas. Heb wel net voor de eerste keer een eitje gegeten en daarvan genoten.

Als ik weer beter ben ga ik het Dokter Frank dieet doen. Ik hou je op de hoogte.

Laatst aangepast op maandag 24 januari 2011 13:16

10 Beau - The Man She Married

2011-01-07T23:25:00.000+01:00

Caro Emerald - A Night Like This - Official video

2011-01-03T19:11:00.000+01:00

Vrolijke Kerstfeest

2010-12-25T00:39:00.000+01:00

Merry Christmas Oh Yeah

2010-12-24T23:40:00.000+01:00

Melanie-Tonight's The Kind Of night_State Theatre 1991.mp4

2010-12-24T22:54:00.000+01:00

Melanie Safka

2010-12-08T16:56:00.000+01:00

Star & Snow

2010-12-04T17:57:00.000+01:00

Sterretje

Tuin

Snow

2010-12-04T12:31:00.000+01:00

I woke up to a snow storm. It is just fantastic to have the comfort of a warm house that has food and milk for another day.

This cyclist is less lucky.

My garden in snow.

Melanie Safka - Chords of Fame 1971

2010-11-29T15:55:00.000+01:00

Check out this slideshow on Photobucket

2010-11-28T16:19:00.001+01:00

I wanted to share something on Photobucket with you: <http://s241.photobucket.com/albums/ff212/flowerpowerlives/?action=view&current=36cce816.pbw>

Peter Schekeryk, Husband & Producer for Melanie, Passes Away

2010-11-28T16:08:00.002+01:00

Peter Schekeryk, who was the husband of singer Melanie for 45 years and the producer of all but one of her albums, passed away on Wednesday, October 26 while shopping in Framingham, MA. He was 68.

Melanie writes eloquently in her own journal about her husband's passing, the circumstances of finding out about his death, the talk she had with the Best Buy employee who was helping him when he became ill and a planned book.

So Peter wanted me to write a book and I never could start or rather, I could start and never continue. He even brought along a leather bound book so I could.

"Melanie, I love you. I would give up my life for you. Write it, Melanie, please, I love the way you write."

I never saw it was Peter who was the story, the book. It will be Peter’s story, immigrant refugee to number one producer of Melanie, the love of his life. That crazy Peter, sometimes you can’t see it’s a story 'till it ends, the greatest love story never told.
Yesterday, Melanie asked people around the world to listen to her song Beautiful People in memory of Schekeryk at 4 PM ET.

He is survived by his wife and their children Beau Jarred, Jeordie and Leilah.

Tom Robinson - Glad To Be Gay

2010-10-11T17:28:00.000+02:00

The Beatles

2010-10-08T20:19:00.000+02:00

Kat vangt pad

2010-09-29T21:35:00.000+02:00

Terwijl ik zit te denken of ik nu laf ben komt mijn kat Sterretje vrolijk binnen. Ze speelt met iets. Iets dierlijks. Is het een platte muis? Nee het is een kikkertje. Of een pad. Een baby pad. Doodstil ligt het diertje met de pootjes stijf. Sterretje laat hem liggen en aan het geklepper van het kattendeurtje hoor ik dat ze weer naar buiten gaat. Ik roep haar nog. Het beestje moet weg maar natuurlijk luistert Sterretje niet naar me. Sterretje besteedt er geen aandacht meer aan.

Het ligt precies voor de ingang en daar moet het weg voor ik er op stap als ik 's nachts naar de WC ga. Ik tik er tegen aan. Het beestje beweegt. Eng..... Ik vind een oude broek die ik over het beestje heen gooi. Met dikke lagen eromheen pak ik het op en laat het los in mijn donkere tuin.

Salty Bean Fumble

2010-09-16T13:19:00.000+02:00

Penguin Cafe Orchestra

NO MORE BASHING

2010-09-05T19:06:00.000+02:00

Dolly Bellefleur geflankeerd door De Gebroeders Grimm en Fya Hopelezz, voeren de massa aam die er genoeg van heeft zich niet meer veilig op straat te voelen in Amsterdam 2010.
WE'RE HERE
WE'RE QUEER
GET USED TO IT!

Brand New Release from MELANE "Ever Since You Never Heard Me"

2010-09-02T08:59:00.000+02:00

Brand New Release from MELANE "Ever Since You Never Heard Me"

The recording session as it used to be:

I would prepare as for a stage performance with more emphasis even, on my voice. Vocal exercises teas and elixirs. If an evening session my last meal eaten would be at noon. An afternoon session hardly ever for me, nothing except maybe broth. Then I’d get there usually before the musicians, and they’d come in with shop talk and jokes. Session musicians. These were my songs. They were about to be flushed out and embellished for the purpose of reaching the masses. The first sessions were painful mostly. There was usually a session leader; union guys, arrangers (Roger Kellaway), charts, an engineer. Through these people with me as focal point, (sometimes), as we are talking a lot of male in the room. All the musicians were union; had all graduated from Berkeley or Julliard. Roger had worked with Ballanchine. Labels were loose with funds. The return on investment being greater than the investment, or so easily recoupable by keeping the Artist “in the red”!

I digress. The point is it was me having to defend, protect and keep pure my songs. Peter was the defender of my voice, but had his idea of my next “hit”. Hit? Me? For me it was to communicate the songs from my intensely personal feelings to “out there”.
Who knows what or where it will land “out there“. In the spirit of releasing the trapped thing ~ and always up to a higher place where it could be heard by others, lift spirits or share pain, amplifying itself to the God ear and so on. Later on, sessions became more about the drug of choice, depending on the times and what was cool, and what was not.

Present Day 2010
Now a sessions is ~ “Mama, do you feel good? I need you to do a vocal” “On what?”
“I Tried To Die Young” (Now in it’s third incarnation.)

“I’m going to chop this broccoli first, and then I’ll be up in about twenty minutes.” And in less than a month: There it is ~ And it’s finished! Right up to the God ear and more. It is my personal sway. As if it were all me. It is my second heartbeat. The true soul of the songs. The life I’ve sworn to protect and release; Keeping intact the ever so delicate essence, the heart and soul of it for you, my dear ones. Immaculate ~ The best recording ever made. Thanks to Beau-Jarred, my child’s brainchild, George Wurzbach and Peter.
I’ve got to go and cook the broccoli… Neuvorganic

-Love, Melanie

I tred to die young

2010-08-31T13:17:00.001+02:00

Hoog onder zeespiegel

I tried do die young

Geschreven door Melanie

dinsdag 31 augustus 2010 12:11

I TRIED TO DIE YOUNG

Lyrics by Melanie Safka

Music by Melanie Safka and Beau Jarred Schekeryk

I tried to die young

Really I tried

But the voice deep inside would not let me succumb

I laugh at the things I’ve done

When I tried to die young

I took a plane through the dawn

Threw myself on the tracks

But the train didn’t come and I had to walk back

I jumped into the whirlpool thought I get sucked in

I just kept spinning around ‘til I learned how to swim

I tried to die young

Boy, did I tried

But the voice deep inside would not let me succumb

And I laugh at the things that I’ve done

When I tried to die young

My heart kept on breaking

And the crack sought the edge

Where the hand of a shadow grabbed the hand in my head

There were demons, I know them

And they still come by

But we’ve become friends, my demons and I

I tried to die young

Really I tried

But the voice deep inside would not let me succumb

And I laugh at the things that I’ve done

When I tried to die young

I took a razor to the wrist of reality

Hell bent on my way toward futility

I got a reason to believe that it won’t go on forever

But reason to the heart is a message undelivered

I tried to die young

Really, really I tried

But the voice deep inside would not let me succumb

And I laugh at the things I’ve done

When I tried to die young

Now I’m the old girl I never thought I’d become

Does it get any better asks the little girl in my song

I’m still learning the answers so I make up things, you see

She laughs, you’re still the same and you never kill me

I tried to die young

Really I tried

But the voice deep inside would not let me succumb

And I laugh at the things I’ve done

When I tried to die young

Oh, I laugh at the things I’ve done

I laugh at the things I’ve done

When I tried to die young

I tried to die young…

Augustus 2010

2010-08-26T14:55:00.001+02:00

Regen en wind, de kachel aan. De zomer is in juli weggevlogen. Komt ze weerom dit jaar of blijft het regenen?

Hoog onder zeespiegel

2010-08-16T11:35:00.000+02:00

Hemel

Ik meen niet meer in de hemel te geloven. Ik zie de dood nu meer als een latente fase van het leven waarin we uitrusten om opnieuw te beginnen. In de dood zit geen beweging, er is geen aktiiviteit van denken en doen en ons lichaam valt uiteen. Toch kon ik mezelf op een glimlach betrappen toen ik, tijdens het chanten, dacht aan de feministische en lesbische doden uit mijn leven. Dorelies en Dees, Hennie en Mieke, Greet en Martha, en hoe gezellig zij het zouden hebben in de 'hemel'. Droomde onlangs intens van Dees. Nu met Martha's dood, kan ik me niet aan de indruk ontrekken dat Dees even langs kwam, een voorbode, ze liet me zien hoe zij niets veranderd is. Ze vertelde weer adembenemende verhalen en ik was zo blij dat Rati kon zien waarom ik zoveel van Dees houd. Een paar dagen later hoorde ik hoe ziek Martha was en heb ik haar opgezocht in het Ziekenhuis. Het was gezellig en mooi en diep.

Nu is ze weg, vertrokken, keert nooit weerom. Ik zal nooit meer die lange ranke androgyne verschijning zien en haar een kus kunnen geven op haar zachte wangen. Waar ze is, is hier in mijn hart, in onze harten en misschien zit ze met Hennie en Mieke en Dorelies en Greet naar Dees te luisteren die vertelt hoe het verder is, in het ruime universum.

Hoog onder zeespiegel

Een lege geest

2010-08-13T20:45:00.001+02:00

Chanten

Tijdens het chanten, het voortdurend melodieus maar monotoon reciteren van Nam myoho renge kyo, vliegen de gedachten rond in mijn hoofd, als vogels in het luchtruim van mijn geest. Door het horen van mijn stem die de woorden 'Nam myoho renge kyo' - ik wijd mijn leven aan de wet van oorzaak en gevolg door geluid- herhaalt, maak ik verbinding met het ritme van het universum. Nam myoho renge kyo is als de boom waar de vogels op uitrusten. Nam myoho renge kyo klinkt overal doorheen. Als ik goed luister hoor ik het in het waaien van de wind, in de bladeren van de bomen, in het geknetter van een bromfiets, in mijn eigen hart.

Bij het beoefenen van het boeddhisme van Nichiren Daishonon hoef je je geest niet leeg te maken. Omdat ik ook andere vormen van het boeddhisme heb beoefend weet ik hoe het voelt om een lege geest te hebben. Die geest gaat maar door en het was voor mij altijd een hele strijd, steriel en naar binnen gekeerd, om die geest het zwijgen op te leggen. Ik heb een aantal retraites gedaan waar niet gesproken werd en ik hele lange uren op een kussentje zat, mijn gezicht op iets minder dan een meter van een lege muur. In de vroege ochtend zaten wij op dat kussentje en keken naar een witte nog donkere muur die lichter werd bij het opkomen van de nieuwe dag. Dat was mooi. Toen ik bijna in slaap viel werd er enorm hard op een gong geslagen en waren we allemaal weer wakker en mochten we weer langzaam en in onszelf weer een rondje lopen. Voor ik op mijn kussentje ging zitten liep ik drie keer langs de muur door de zaal en boog ik naar mijn kussentje, dat me de gelegenheid gaf te zitten was de gedachte erachter. Tijdens die retraite moest je trouwens voor alles buigen, je eten, je kommetje, je buren die je iets aangaven, eerst buigen, dan doen. ... en mijn geest werd leger, elk uur dat voorbij ging, tot ik na dagen buigen, rondlopen, volgen, niet praten totaal van de wereld de wereld weer in ging en de trein naar huis nam.

De lege geest is waarschijnlijk prettig als je in een klooster leeft maar met het openbaar vervoer reizen vergt allerlei handelingen die eerst in de geest moeten onstaan: heb ik gepast geld, mijn strippenkaart bij me, mijn ID, welk perron, hoe laat, waar stap ik uit, welke tram, is alles goed gegaan thuis?

Goud

2010-08-12T23:38:00.000+02:00

Ik heb aan mijn verwachtingen voldaan en goud gehaald op de Gay Games 2010. 1500 meter gezwommen.

Melanie Safka

2010-08-10T18:34:00.000+02:00

Zwemmen in de ochtend

2010-07-30T14:57:00.006+02:00

vrijdag 30 juli 2010 12:27

Lag vanochtend met Michiel en Tom in het zwembad. Zag ze even en deed toen mijn
eigen programma.

4 x 50 op 50%, 1 x 100 op 60% en 200 op ook zoiets. Het was druk in de baan, drukker
dan ik gedacht had.

Toen ik begon aan mijn 1500 meter ging ik hard van start, ik haalde een jonge man in
die voor me zwom, dat ging lekker. Na de eerste vijftig moest ik in mijn ritme komen en zei bij elke haal: ' I can do this ' .
De eerste banen vind ik eigenlijk altijd het moeilijkst, het valt me zwaar hard te zwemmen met het
vooruitzicht 'nog zo lang'. Ik was sneller klaar met de eerste tien dan ik had gedacht maar de
tweede vijfonderd had ik het zwaar. Ik probeerde er steeds aan te denken dat ik me moest concentreren
en dat ik door het water moest glijden en zo min mogelijk bewegen - energieverlies.
Een mantra had ik niet in mijn hoofd of het moest de mantra zijn dat het zwaar was. Geen goeie mantra trouwens dus ik moet nog iets bedenken. Ik ben wel mijn slagen gaan tellen maar vergeet het ook geregeld. Nog iets om aan te werken de komende week. Na de zevenhonderdvijftig begint het aftellen

De derde vijfhonderd ging lekker. Nu zei ik steeds tegen mezelf, elleboog hoog omdat ik merkte
dat mijn techniek achteruitging. Ik had een gestrekte arm onder water waardoor ik minder water
verzet dan ik doe als ik mijn arm gebogen houd. De laatste honderd meter ging ik hard en de
laatste vijfentwintig allerhardst. Ik had er iets meer dan 33 minuten over gedaan. Niet slecht had
Cor dat gevonden, in een drukke baan met mensen die me inhaalden of die aan de kant
stonden waardoor het moeilijk was een keerpunt te maken. Ik was zelf niet helemaal tevreden, had
er korter over willen doen maar mijn lichaam is blij, dat vindt het heerlijk!

Na afloop even met Tom en Michiel op de hete stenen na gepraat, over zwemmen, de club en de
Gay Games. Tom is blij dat hij niet gaat. Michiel zei dat hij het eigenlijk ook wel allemaal veel
vond die wedstrijden maar hij had toch al plannen om mee te doen in Rotterdam, Boedapest en Antwerpen in 2011, 2012 en 2014. Ik hoop op 2018 Amsterdam. Dat zou mooi zijn.

Hoog onder zeespiegel

Laurie Anderson / Only An Expert / Maybe if I Fall

2010-07-29T23:11:00.000+02:00

Israel

2010-07-28T18:56:00.002+02:00

Ik ben bezig aan een absoluut subjectief stuk over Israel. Ik kreeg gister een kort mailtje van mijn lieve Israelische ex, waarin ze schreef dat ze blij was dat wij hier Lizzy the Lezzy leuk vonden. Lizzy the Lezzy wordt gemaakt door haar buurvrouw in Tel Aviv. Haar korte mailtje met deze boodschap zette me aan het denken. Het was zo bescheiden, zo dankbaar en ik realiseerde me hoe eenzaam het moet zijn voor een Israeli in een land te wonen dat door veel mensen wordt uitgekotst omdat het met mensenrechten solt en vreselijke dingen doet.

Ik hou van Israel en ik zou nooit in een demonstratie mee lopen tegen Israel. Ik weet dat kennisen en vrienden van me dat wel doen maar ik weet ook dat mijn meest intieme en oudste vriendinnen net als ik nooit tegen Israel zullen demonstreren. Wij zijn kritisch op Israel in huiselijke kring maar we zijn her erover eens dat het bestaansrecht van de staat Israel nooit in twijfel kan worden getrokken.

Het is een controversieel onderwerp Israel. Als ik het stuk dat ik schrijf ga publiceren kan ik er op rekenen dat ik controversiele reacties krijg. Dat mensen dingen over Israel gaan schrijven waar ik veel moeite mee zal hebben. Misschien anti-semitische opmerkingen, misschien anti-Israelische opmerkingen. Dat soort opmerkingen zal zeker niets bijdragen aan een oplossing voor de Israelische-Palestijnse kwestie.
Een oplossing moet er komen en dat is natuurlijk twee staten: Israel en Palestina.

Ik vraag me af hoe lang het nog zal duren. Zal er een generatie opstaan, aan beide kanten, die zegt: 'Nu is het genoeg. Genoeg geweld. Genoeg doden.'?
Zullen moeders weigeren hun kinderen nog langer te laten slachtofferen? Zullen de kinderen zelf zeggen: we willen in vrede leven? We blazen ons niet meer op. We jagen de Palestijnen niet meer uit hun huizen.
Zal dit millenium het millenium van vrede worden? Zal de nieuwe decade het begin van vrede zijn?
Ik hoop het en ik hoop er mijn bijdrage toe te leveren.

Hoog onder zeespiegel

1500 meter Gay Games 2010

2010-07-23T21:40:00.000+02:00

Op zes augustus hoop ik in Keulen op de Gay Games de perfecte 1500 meter te zwemmen. Ik wil in de flow te komen en alles goed doen, mijn keerpunten, mijn armbeweging in en boven het water en ik wil mezelf verrassen met een verbetering van mijn PR, dat ik bij een wedstrijd in Huizen heb gezwommen, 30.1.

Een jaar of negentien geleden bleek dat ik een chronische nekblessure had en moest ik door sport mijn nekspieren versterken. De laatste keer dat ik aan sport had gedaan was twintig jaar daarvoor tijdens de gymnastieklessen op de Middelbare School. Was er niet een sport die ik leuk vond vroeg de therapeute aan me. Eigenlijk niet maar ik moest toch wat en toen herinnerde ik me hoe ik op mijn elfde genoten had van zwemmen. Zwemmen kon ik niet echt. Ik beheerste de schoolslag, geleerd op zwemles en begon baantjes te trekken in het oude Marnixbad. Ik bouwde het baantje na baantje op en was blij met elke nieuwe baan. Ik vond het heerlijk en voelde de resultaten in mijn nek. Jaloers zag ik hoe mensen de borstcrawl zwommen, dat zag er lekker uit. Ik nam een aantal lessen slagtechniek en ging de borstcrawl proberen. De eerste keer dat ik een baantje borstcrawl had gedaan was ik apetrots. Ik ging voor twee baantjes en steeds meer. Terwijl ik mij door het water ploegde wilde ik dat ik mezelf een doel stellen en ik besloot dat als de Gay Games naar Nederland zouden komen, ik mee zou doen. Daar droomden we over en ik droomde mee.

Ik realiseerde me dat ik beter moest leren zwemmen en won informatie in over zwemverenigingen. Ik benaderde Tijgertje of zij zwemmen hadden maar dat was er niet. Ik draaide een avond mee met Dolfijn masterzwemmen maar voelde me niet thuis. Dus bleef ik doorploeteren in het Marnixbad.

Tot ik de advertentie van TIjgertje las over de mogelijkheid Gay te zwemmen op een woensdagavond in het Sloterparkbad. Vriendin Mathilde en ik gingen erheen en we werden allebei meteen lid.

Het trainen voor de Gay Games 1998 begon, ik deed wedstrijdritme op met het Zuiderzee circuit en Open Waterzwemmen en trainde onbehouwen en fanatiek. Het zwemmen op de Gay Games werd helaas een deceptie. Een liesblessure hield me de drie laatste maanden voor de Games uit het bad, ik was blijven trainen met pijn en dat had de blessure verergerd. De week van de Gay Games mocht ik pas weer zwemmen en ik deed mee maar was het water gevoel kwijt en schaamde me over mijn slechte presteren.

Geen wedstrijden meer voor mij.

Maar de vriendelijke druk van mijn zwemmaatjes om weer eens met een wedstrijd mee te doen, de fantastische verhalen over Grote Wedstrijden, de saamhorigheid waar ik alleen maar naar kon kijken; dit alles in combinatie met mijn ambitie beter te zwemmen leidden ertoe dat ik bij aanvang van het seizoen 2008-2009 me voornam op de Gay Games in Keulen 1500 meter te gaan zwemmen. Ik maakte dit kenbaar aan Cor die me vrolijk aankeek en ‘mooi’ zei en ook mijn zwemmaatjes waren blij.

Ik ben meer gaan trainen, luisterde naar techniektips en bracht dat zo goed mogelijk in praktijk en ik liet me afbeulen. Volgens Cor zit de vorm er aan te komen. En dan: die perfecte race op die vroege vrijdagmorgen begin augustus.

Hoog onder zeespiegel

Willem Breuker Kollektief - Amsterdamned Jazz

2010-07-23T16:50:00.000+02:00

Uit NRC Handelsblad:

Musicus Willem Breuker overleden
Gepubliceerd: 23 juli 2010 13:23 | Gewijzigd: 23 juli 2010 14:23
Door onze kunstredactie
De musicus en componist Willem Breuker is overleden. Met zijn Kollektief reisde de tegendraadse bandleider ruim dertig jaar over de hele wereld.
Amsterdam, 23 juli. Breuker was tegendraads, eigenwijs en had een enorme dadendrang. Willem Breuker was actief als rietblazer, bandleider, arrangeur, componist, platenbaas, agitator, bestuurder en organisator. Hij schreef muziek voor opera’s, maar ook film- en theatermuziek bij stukken van Peter Weiss, Hugo Claus, Bertold Brecht en Peter Handke. Zijn grootse creatie was zijn Kollektief dat hij ruim dertig jaar leidde en over de hele wereld voerde.

Breuker werd geboren op driehoog in Amsterdam Oost. Op zijn tiende ging hij naar de Volksmuziekschool, op zijn vijftiende maakte hij zijn eerste plaatje in eigen beheer en een jaar later schreef hij zijn eerste compositie. Hij speelde basklarinet en saxofoon in het harmonie-orkest van Tuindorp Oostzaan tot hij werd geroyeerd wegens ‘misbruik’ van zijn instrumenten. Hij werd verwijderd van het Amsterdams Muzieklyceum met het advies nooit de muziek in te gaan, maar won daarna drie keer de solistenprijs op het Famos Jazzconcours in Amsterdam. „Als ik me iets aangetrokken had van alle kritiek was ik nu portier geweest bij het Concertgebouw”, zei hij in 1993 bij een terugblik.

Breukers doorbraak kwam in 1966. Hij ging op tournee met de band van de Duitse multi-instrumentalist Gunter Hampel, speelde bij Boy Edgar tijdens een Holland Festival-concert en was op de tv te zien met The Litany for the 14th of June waarmee hij het Loosdrechts Jazzfestival op stelten had gezet. In het jaar daarna richtte Breuker de Instant Composers Pool (ICP) op, samen met pianist Misha Mengelberg en drummer Han Bennink. Met de laatste speelde hij mee op Machine Gun van het Peter Brötzmann Octet, het Europese antwoord op de Free Jazz van Ornette Coleman en Ascension van John Coltrane. ‘Europees’ in een dubbele betekenis want hoewel Breuker veel van jazz wist, voelde hij zich geen jazzcat met het juiste gevoel voor blues en bebop.

Begin jaren zeventig van de vorige eeuw zette Breuker zijn Kollektief op poten en begon hij een eigen theaterpraktijk. De kenners vonden het allemaal maar zozo en ‘hoe Breuker, hoe leuker’ werd een gevleugelde leus. Maar het Kollektief reisde wel van Australië naar Marokko, van India naar de Antillen, van Moskou naar Hong Kong en Peking. Toen in 1999 het kiekjesboek Celebrating – 25 Years on the Road, verscheen was het Willem Breuker Kollektief negen keer in de VS geweest, een unicum voor een Nederlands orkest van zijn soort en omvang.

Drie en vijftig jaar geleden

2010-07-17T12:22:00.001+02:00

Morgen is het de verjaardag van mijn vader. Zelfde geboortedatum als Nelson Mandela, maar die heeft het langer uitgehouden dan mijn pa die volgende maand al weer twintig jaar dood is. Het klinkt zo lang en dat is het ook maar hoe ouder ik zelf word hoe minder tijd voor me betekent.

Heb me deze week gerealiseerd dat iik 53 jaar geleden een oorlogstrauma heb opgelopen. Nu ik weet dat dit een oorlogstrauma heet kan ik beter begrijpen waarom mijn leven zo gegaan is. Ook kan ik nu aandacht besteden aan de wond die de gebeurtenissen in Indonesië hebben veroorzaakt. Iets waar ik eerder niet eens van wist. Drie en vijftig jaar geleden. Zo ontzettend lang, meer dan een halve eeuw. Ik herinner me niet de uiterlijke verschijnselen van wat er gebeurde maar wel de innerlijke omslag van de mensen en ik begreep er helemaal niks van. Ik kon denk ik nog niet eens goed praten, ik was pas drie en kende zoveel woorden nog niet. Ik denk dat mijn moeder mij met woorden probeerde gerust te stellen maar ik voelde wat anders. De reis naar Nederland was een vlucht en mijn vader moest op het politiebureau komen en achterblijven. Ik zou er nu nog om kunnen gillen. Toen hield mijn lichaam ermee op en had ik de drie dagen dat we terug vlogen veertig graden koorts.

Zaterdag 17 juli

2010-07-17T12:06:00.001+02:00

Feest ergens in Noord Holland bij een lesbisch echtpaar met twee jongetjes. Vrienden van Xie, in mijn horoscoop staat dat ik vandaag ga spelen. Als er kinderen zijn met die kids en anders moet ik mijn innnerlijke kind los laten.
Misschien kan ik beiden doen?

Kater

2010-07-12T11:00:00.001+02:00

Het is stil in Nederland. We hebben niet gewonnen. Het was niet drie keer is scheepsrecht. Het was niet Nelson Mandela die Giovanni van Bronckhorst de beker uitreikte. Het was niet het plaatje dat ik al een week in mijn hoofd zag van Wesley Sneider en Mark van Bommel die de beker kusten. Het was niet zoals ik gehoopt en gedacht en gewenst had. En met mij heel Nederland en heel het elftal en al die andere mensen die dit wensten.
Ik reed door een stillle avond naar huis. Net als op de heen weg zag ik veel heel veel oranje. Op de heenweg waren het enthousiaste mensen geweest met vlaggen zwaaiend, nu reed iedereen gehaast en zwijgend voorbij. Een moeder met een klein meisje, een baby nog in een schattig zelfgemaakt oranje jurkje met dieporanje biesjes en tierelantijntjes fietste me voorbij, zij was in het zwart gekleed met een zwart wit tasje met een orange lintje er aan.
Het was een prachtig oranje gekkenhuis geweest de afgelopen weken. Iedereen had het over voetbal, iedereen geloofde in de missie van Oranje. We waren niet de favoriet, wel bij ons natuurlijk maar de rest van de wereld gaf NL geen kansen. Spanje werd alom gezien als De favoriet voor de wereldtitel. Maar na de serie indrukwekkende overwinningen van het Nederlands elftal geloofden wij er in. Ik hield geen rekening met een nederlaag. Natuurlijk was er een kleine stem in me die zei maar wat als Nederland verliest maar Nederland kon niet verliezen en daar kon ik niet aan denken.
Paul de Octopus voorspelde dat Spanje zou winnen maar daar geloofden wij niet in. De parkiet van Marijke Helwegen, een BN'er die ik verder niet ken zei dat NL ging winnen en natuurlijk ging Nederland winnen.
Hoe langer de wedstrijd duurde hoe meer het er op leek dat we zouden gaan verliezen. Maar daar geloofde ik niet in.
De kansen kwamen en gingen. Spanje was goed, Spanje was net ietsje beter. Spanje zette net iets meer druk. Als het Nederland was geweest dat zo had gespeeld had ik geweten dat we gingen scoren maar het was Spanje dat zo speelde. Nederland werd gek gespeeld en Spanje behield het spel. Nederland vocht als leeuwen, als jonge onbeheerste leeuwen en Johhny Heitinga werd eruit gestuurd.
Het was een rare onwerkelijke droom. Ik keek er naar en alles ging langs me heen. Het was net zo onwerkelijk als toen NL in de finale kwam. Maar nu de keerzijde. Natuurlijk scoorde Spanje.
Thuisgekomen werd ik toch weer erg trots dat Nederland in de finale stond en tweede van de wereld is. Ik was het Nederlnds Elftal dankbaar voor het grote plezier dat ze me gegeven hebben.
Maar nu de dag er na heb ik een kater. Net als de rest van het land. Ik wil geen kranten lezen en horen van andere mensen hoe we gespeeld zouden moeten hebben. De droom is uit. Een mooie oranje zeepbel.
Knal. Zilver.

Hoog onder zeespiegel

Kater

2010-07-12T11:00:00.000+02:00

Melanie Safka, Mike Heron & Robin Williamson -- The Desert Song (Rare Au...

2010-07-05T23:44:00.000+02:00

60 jaar Lammert

2010-06-21T20:49:00.000+02:00

Mijn broer werd zestig en gaf een groot feest in de Achterhoek. Zijn vrouw had verrukkelijke eten gekookt en taarten gebakken. Op de foto Lammert in het midden met zijn gasten.

Lammert 60

2010-06-20T16:13:00.000+02:00

Dit waren onze buren

Dit waren de andere buren.

Mijn neefje Koertyan, de boeddha en mijn broer Lammert.

FC Mathilde 2010

2010-06-14T00:01:00.000+02:00

Melanie Safka - Lay Down - 2010 Isle of Wight

2010-06-13T02:13:00.000+02:00

Melanie Safka - Ordinary Rain 2010 (ruff-mix- IoW)

2010-06-12T19:35:00.000+02:00

Sterretje in de bamboe

2010-06-05T22:04:00.000+02:00

Melanie Safka

2010-06-03T23:51:00.000+02:00

John Mayer - Gravity (solo) @ Pinkpop 2010 (TV version)

2010-06-01T16:45:00.000+02:00

The rose and the cat

2010-05-27T17:13:00.000+02:00

The rose and the cat and the green in my garden in the city

Melanie's plant

2010-05-22T20:45:00.000+02:00

Deze plant kreeg ik van Melanie die hem in haar tuin in Ilpendam had staan.

We hadden een mooie tijd daar in Ilpendam. Vanuit het huis zo de sloot in om te zwemmen.

The best and cutest dog of my life

2010-05-02T21:16:00.000+02:00

Britta young and handsome

Words of Wisdom by Daisaku Ikeda

2010-05-02T15:34:00.001+02:00

Hardships make us strong. Problems give birth to wisdom. Sorrows cultivate compassion. Those who have suffered the most will become the happiest.

Words of Wisdom - Daisaku Ikeda

2010-04-19T09:45:00.001+02:00

A person's true nature is revealed at times of the greatest adversity. ~ Daisaku Ikeda

Jack Herer overleden

2010-04-17T18:51:00.001+02:00

Marihuana held Jack Herer overleed gisteren 15 april 2010 op 70 jarige leeftijd.

Herer was één van de vurigste verdedigers in de strijd voor de legalisatie van marihuana in de VS.
Herer overleed gisterenochtend aan de complicaties van een hartaanval eerder die ochtend. Zijn vrouw Jeannie zorgde sinds een hartaanval vorig jaar voor hem.
Herer kreeg de naam Hemperor vanwege zijn rol in de strijd voor legalisatie van hennep en zijn boek „The Emperor Wears No Clothes“ waar de naam aan is ontleend. Volgens Herer zijn er meer dan 600.000 exemplaren van het boek verkocht en was het boek een nuttig instrument in de strijd.
In het boek beklemtoonde Herer dat de marihuana de wereld kan redden waarbij hij de medische eigenschappen opzij zette. Herer argumenteerde dat de marihuana zou kunnen worden gebruikt om vezels, kleding, brandstoffen en protaïne rijk voedsel te maken.
Hij heeft de afgelopen 40 jaar voor de legalisatie van marihuana gevochten door een campagne hiervoor te voeren in de Verenigde Staten. De laatste jaren werden gekenmerkt door gezondheidsproblemen. Hij kreeg in 2000 een hartaanval en vorig jaar in september opnieuw toen hij in stortte op het podium tijdens een bijeenkomst in Portland.
Herer verbleef onder de zorg van zijn vrouw Jeannie, het paar leefde in Eugene waar hij aan het herstellen was maar helaas gisteren is overleden aan de complicaties van de hartaanval.

(Met een automatisch vertaler slecht vertaald)

Spring 2010

2010-04-13T19:16:00.000+02:00

Words of Wisdom

2010-04-13T07:10:00.001+02:00

Illness is not something to feel ashamed of. It is not a sign of misfortune or defeat. Suffering is the fuel of wisdom, and it opens the way to happiness. Through illness, human beings can gain insight into the meaning of life, understand its value and dignity, and strive to lead more fulfilling lives ~ Daisaku Ikeda

Cat in zink

2010-03-21T22:44:00.000+01:00

Mijn 400 Facebook vrienden

2010-03-14T15:27:00.001+01:00

Heb gisteravond Japie ontvriend. Haar commentaren op mijn Status op Facebook waren zuur,naar, minachtend en veroordelend en ik werd er helemaal niet blij van. Ik heb geen zin in zuur commentaar van mensen die zich in het echte leven mijn vrienden noemen.

Als vriendin in real life wil ik haar niet echt kwijt maar als ze zo onaardig doet en me zit te veroordelen hoef ik haar niet tussen mijn 403 fake vrienden zoals zij het noemt.

Van die 403 mensen ken ik er misschien honderd persoonlijk. Daar bedoel ik mee dat ik ze in het echt heb ontmoet. Een andere honderd zijn mensen die ik via het Internet al langer ken,ik zit tenslotte al bijna vijftien jaar dagelijks op internet. Van die 400 mensen heb ik sommige 1 keer ontmoet en we hebben contact gehouden. Anderen ken ik via Melanie fan lists. Omdat ik al jaren actief ben op het Internet en heel bezig op Melanie fan sites,- ik ben zelfs moderator van haar officiële website-, zitten daar een flink aantal mensen tussen met wie ik af en toe email. Ze kennen me niet persoonlijk maar vragen me raad of een luisterend oor. Net zoals ik vroeger deed. Corresponderen met mensen in andere landen was een van mijn hobby's.

Zeker 50 van mijn Facebookvrienden zijn op een andere manier aan Melanie verbonden. Promotors in verschillende landen, publiciteitsmensen en agenten.

Ik heb ook een groot aantal boeddhistische vrienden op Facebook. Mensen die ik ken uit Zeist waar we ons culturele centrum hebben of uit Trets in Zuid Frankrijk waar we een studie centrum hebben. Of die ik gewoon ken omdat ik samen met deze mensen beoefen. Dit zijn er misschien 75.

Dan zijn er natuurlijk de mensen die ik ken uit de sien. Ik zie ze al jaren op feesten en partijen of zag ze in de kroeg waar ik nu niet meer kom. Loop ook al meer dan 35 jaar rond in deze sien.

Ook heb ik een groot aantal zwemvrienden, mensen waar ik minimaal twee keer in de week mee zwem of mee in de auto zit op weg naar zwemmen.

Ik heb ook een groep mensen die ik niet ken, zij willen vrienden met me worden. Ik denk dat een aantal van hen eenzame huisvrouwen zijn die ergens in een gehucht in Amerika wonen en die het leuk vinden een Facebookvriend in Amsterdam te hebben. Of het zijn mensen die net als ik geïnteresseerd zijn in poëzie en literatuur en die mijn profiel lezen als ze mijn commentaar zien op een van de mensen uit de literatuur die ik ken.

Deze mensen die ik niet ken heb ik ondergebracht in de categorie 'Onbekende', ik dacht maar zo: als ze vervelend worden ontvriend ik ze zo snel mogelijk.

Ik had een tijdje een Facebookvriend die in Taiwan woonde, het was een Amerikaan en hij zat vol haat. Iedereen kreeg er van langs en zijn eerste commentaar op mijn prikbord was iets negatiefs over Nederlanders. Ik heb hem van repliek gediend. Maar al snel kwam er weer iets hatelijks. Ik zag inmiddels zijn portret bij een aantal van mijn vrienden, ook bizar, maar goed, ik bleef als boeddhist het goede in hem zien. Toen begon hij minachtend te praten over het boeddhisme, dat hij ook een gohonzon had en hij maakte een hele lelijke opmerking over de gohonzon die hij duidelijk niet meer in zijn huis geïnstalleerd had en die hij lasterde. Ik heb hem ontvriend. Ik kreeg nog even post van hem dat dat toch helemaal niet boeddhistisch was maar ik heb hem toen zo geblokt dat hij me niet meer kon vinden. Ik gaf hem drie kansen en he blew them all. Ik kreeg toen ook mail van vrienden die me over hem vroegen, hij viel hen dus ook lastig.

Zelf ben ik ook eens ontvriend maar dat was mijn eigen verdienste. Een situatie helemaal niet goed ingeschat en daar mijn verkeerde conclusies uitgetrokken.

Wat me stoorde in J was veel. Die ene keer dat ze tegen me begon te schreeuwen omdat ik boeddhist ben. Vanuit het niets ging ze me toch te keer tegen me, ik schrok me rot. Ze gilde het uit dat Jezus toch voor ieders zonden gestorven was. Misschien was ze zo overstuur bij het idee dat ik zou branden in haar hel, dat zou voor haar pleiten maar volgens de christenen brandt iedereen in de hel die Jezus niet als haar Redder aanneemt en dat was verder iedereen in de kamer en tegen hen gilde ze niet.

Op Facebook heeft ze al een paar keer zijdelings nare opmerkingen gemaakt over die zielige boeddhisten die geloven dat ze steeds opnieuw geboren worden. Ik moet er niet aan denken dat ik in mijn huidige hoedanigheid met al mijn frustraties en angsten de rest van de eeuwigheid op een roze wolkje gitaar zit te spelen. Daar heb ik nu al geen talent voor en ik denk niet dat ik het in dit ene leven nog zal leren. Ik ben blij dat ik kan veranderen en dat ik in een volgend leven misschien prachtig zou kunnen schilderen. Misschien stel ik het me allemaal wat al te primitief voor waar de Christenen in geloven maar ik ben zelf jarenlang christen geweest en er helemaal midden in opgevoed. Het was het gewoon niet voor mij.

President Ikeda zegt dat we ons niet moeten verleiden tot het hebben van discussies over welk geloof beter is, hij zegt: in de grond van de zaak zijn we allemaal mensen, we zijn allemaal op zoek naar geluk en vrede. Religie moet mensen nader tot elkaar brengen. Het moet het goede in de mensen bundelen, voorspoed brengen voor maatschappij en mensheid, en een betere toekomst creëren.

Maart 2010

2010-03-01T14:41:00.001+01:00

De zon schijnt. Maart begint goed. Het zal niet lang meer duren of de zon doet zijn entree in mijn tuin. Vorig jaar was het 7 maart toen de zon de tuin in kwam, het jaar daarvoor was het 8 maart en ik geloof de jaren daarvoor ook. Altijd onthouden vanwege vrouwendag, ben benieuwd wanneer ik de eerste stralen tref in mijn tuin. Net scheen de zon al op mijn bed. De katten lagen er in. Sterretje helemaal gekromd uitgestrekt met haar achterpootjes in de lucht en Midas tegen haar kopje. In de zomer staat de zon te hoog om de kamer in te schijnen en alleen bij een bepaalde stand valt de zon mijn achterhuis binnen. Wat verheug ik me op de dag dat ik op de bank achter de keuken met de zon in mijn gezicht zit. Of op de stoel achter mijn slaapkamer de zon op mijn gesloten ogen laat stralen. De lux naar binnen. Aan de overkant van de straat staat de zon tot ruim twee meter boven de grond te stralen op de donkerbruine stenen, de ramen en het rode pannendak. Mijn tuin ga ik binnenkort klaar maken voor de lente. Misschien pas als het echt wat warmer is maar ik voel de warmte in de lucht. Afgelopen zaterdag in Maastricht voelde ik voor het eerst weer de kracht van de zon. Die warmte van dat verre hemellichaam dat ons leven hier op deze planeet mogelijk maakt.

De zon terug en de kou eruit. Dat zijn de doelen van de wereld op het Noordelijk Westelijk Halfrond, of hoe zit dat eigenlijk met die termen. Wij zijn het Noordelijk Halfrond en wij zijn ook het Westen. Waarom eigenlijk? De aarde draait van oost naar west. Voor Japanners liggen wij in het Westen maar voor Amerikanen liggen wij in het Oosten. Noord en Zuid zijn duidelijke begrippen maar Oost en West? Go West Young man en ik zie die vrolijke gekken van de Village People dansen. Dat was nou echt een leuke groep met grappige liedjes.

Ik had helemaal niet in de gaten dat zij allemaal een stereotype uit de gay scene voorstelden. Ik dacht dat ze een typische echte mannelijke Amerikaanse groep jongens waren uit de gevarieerde Amerikaanse bevolking. Pas later, misschien toen ik in aanraking kwam met de Amerikaanse gay scene, begreep ik dat ze iconen uit die scene waren. Niet de vrouwelijke homoseksuele jongens die ik kende van de Rooie Flikkers en Bloolips, maar de New Yorkse scene die ik niet lang daarna zelf ging verkennen.

Keith Haring leefde volop toen ik in 1980 over de straten liep van de East Village. Overal op de straathoeken stond zijn tag: Clones go home. Hij vond die snorren en lerenjacks niets begreep ik. Ik miste ze ook die leuke lieve vrouwelijke jongens met hun lange haren, die lippenstift droegen en een lijntje hadden getekend onder hun ogen. Ze droegen jurken maar deden niet hun best vrouwelijker dan een vrouw te zijn, de homo jongens die ik kende droegen een jurk omdat ze een jurk wilden dragen, het was geen teken van travestie. Ik geloof zelfs dat er in de kringen een beetje werd neer gekeken op travestieten omdat ze niet politiek waren.

De jaren tachtig waren de jaren van de mannelijke homo. Hoe stoerder hoe beter. Kort haar en snor. Nog mannelijker dan de meeste mannen. Je hoefde ze niet meer mietje te noemen, je kon een klap voor je kanis krijgen, dat was de uitstraling. Ze gingen ook allemaal aan enorm wilde seks doen, soms zelfs voor mijn ogen grepen ze elkaar bij tepels en kruis. Niet lang daarna brak die walgelijke ziekte uit die al zovelen van mijn vrienden en kennissen en onbekenden heeft opgegeten waaronder:

Keith Haring, Klaus Nomi, Jaybee Breckenridge, Antonella, Charles, Robert Mapplethorpe, Marjon.

Een woensdagavond training

2010-02-26T11:48:00.001+01:00

Deze woensdag is het inzwemmen 400 meter borst, dan tweehonderd meter andere slag. Dat komt voor mij altijd neer op de rugslag waar ik absoluut geen snelheid in heb, het is inmiddels een echte crime voor me die rugslag. Na honderd meter rug heb ik er genoeg van en ga aan de kant hangen waar mijn buren ook hangen maar die hebben wel de twee honderd gedaan.

Hierna moeten we 800 meter borstcrawl op 80%, dat is aanpoten. Zoals gebruikelijk krijg ik een dip rond de driehonderd meter, daar denk ik altijd: hoe houd ik dit vol maar weet dat ik waarschijnlijk al in de volgende baan op vleugels zwem – vleugels in het water? – Ik zwem misschien meer op vinnen.

Na de dip zwem ik zwem gewoon lekker door, ik probeer te stroomlijnen door mijn arm langs mijn hoofd te strekken en een mooi keerpunt te maken. Armen vooruit en doorhalen, gestrekt houden langs mijn lichaam, een koprol te maken, afzetten, vlinderen met mijn benen (zwaar) en dan na de lijnen boven komen, dit lukt me 1 op de drie keer. Een enkele keer mis ik bijna de kant wat in een wedstrijd mij onmiddellijk diskwalificeert, aiaiaiaiaiaia, daar moet ik niet aan denken, niet aan denken dus maar oefenen op dat keerpunt, oefenen, oefenen, oefenen, Na de vierhonderd meter is het aftellen, ik ben over de helft, ik probeer op mijn techniek te letten, zie mensen naast me sneller zwemmen, haal zelf ook wat buren in die langzamer zwemmen dan ik, of die aan moeten uithijgen voor ze aan een volgend baantje beginnen. Ik zwem gestaag door en tik de kant aan.

Ik mag even rustig twee baantjes heen en weer, samengestelde rugslag en een beetje relaxte crawl, dobberen noemt onze trainer Cor het. 'Ga maar even dobberen'.

Dobberen en volle bak.

Deze termen bezigt hij en zijn secondanten, een groep van vijf GSA leden die naast hem trainingen geven, hebben zich deze termen helemaal eigen gemaakt. Wij weten allemaal wat het betekent. En wie begrijpt deze termen niet? Ik hoorde laatst bij het Olympisch Sportjournaal ook een sporter spreken over volle bak.

Wat deden we na die 800 meter? Was dat 8 x 50? De oneven baan de eerste 25 meter volle bak en dan uitzwemmen, 30 seconden rust nemen en dan de even baan 50 meter volle bak, ik geloof niet dat ik al die banen kei en keihard gezwommen heb, maar goed, ik doe mijn best. Op de klok is het 22.19 als ik daarvan ben uitgedobberd.

Volgende opdracht: 2 x 200 meter andere slag dan borstcrawl, ik kijk Cor vol afschuw aan en herhaal met afgrijzen zijn opdracht: andere slag dan borstcrawl? Hij knikt Ja dus zit er niets anders op dan me op mijn rug te draaien en de tocht naar de andere kant te beginnen, met uitzicht op het industriële plafond van het Sloterparkbad. Super traag met pauzes doe ik mijn opdracht, ik hang nog even aan de overkant en zie in de verte Cor naar me kijken. En daar ga ik weer, nog 150 meter te gaan, ik kan amper geloven hoe langzaam ik ga, ik probeer toch echt mijn armen als molenwieken te laten gaan en ik probeer toch echt de slag af te maken. Ik blijf een paar keer stil in het water liggen om mijn lichaam te strekken. Dat is een van de aller-fijnste dingen van zwemmen. Je lichaam helemaal uitstrekken zonder iets te merken van zwaartekracht. Je ligt. Zonder gewicht. Gedragen door het water. Je hoeft jezelf niet rechtop te houden, je kunt er gewoon bij blijven liggen, wat een sport. Ik tik de kant aan en wil beginnen aan mijn tweede honderd als Cor "laat maar, Dia" zegt en hij maakt het dobberen gebaar. Ik bedank hem.

Lekker nog twee baantjes relaxt zwemmen, heen en weer, uitstrekken, naar de bodem duiken. Het is 22.30 als ik het water uitklim.

De deceptie van Sven Kramer, winnaar.

2010-02-24T15:59:00.001+01:00

Het is druilerig vandaag, ik weet niet of het regent maar het is grijs, dikke lagen wolken misschien zoals NL zich voelt na de anti climax met Sven.

Lucille zei een waar woord. Al is hij gediskwalificeerd: hij is toch de beste op de 10 km. Hij wordt niet bekroond en komt niet in de boeken maar Sven Kramer heeft wel het hardst geschaatst op die 10 kilometer.

Met macht, en oppermachtig heeft hij de 10 kilometer gewonnen en Lee die weliswaar in de boeken de winnaar is zal, misschien, sneller vergeten worden dan Sven Kramer. Lee zal ondanks die gouden medaille weten dat Sven Kramer sneller was, seconden sneller. Er wordt gezegd dat alleen goud telt maar ik vind dat in dit geval toch niet helemaal waar.

Het is niet zo dat Sven met niets naar huis gaat. Hij heeft de 10 km waanzinnig snel afgelegd. Hij heeft het Olympisch Record aan flarden gereden. Daar gaat het toch in wezen om. Hij kan met opgeheven hoofd de Olympische piste verlaten, hij heeft ten slotte het snelst geschaatst. Misschien wint Sven Kramer als hij 27 jaar is, goud in 2014, of is dat te oud? Misschien schaatst Lee dan allang niet meer. Misschien blijft Lee wel altijd een bedreiging voor Sven.

Hij is een winnaar, Sven en nu verliest hij door een domme fout, zijn eigen domme maar begrijpelijke fout was dat hij naar zijn coach luisterde en niet naar zich zelf en die van zijn coach was dat Gerard Kemkers meer bezig was met de race van Lee dan met de race van zijn eigen pupil. Daar stond hij met dat bordje waar Lee 2.9 opstond, was toch gewoon doorgegaan met je werk, zou ik tegen Kemkers als beste stuurlui willen zeggen, en had Sven gecoacht naar het goud in plaats van aandacht te geven aan het goud dat Lee niet mocht halen.

Ik merk nu ik dit schrijf dat ik allerlei lelijke dingen naar Kemkers wil roepen, hij zal vandaag wel de meest gehate man van NL zijn, wat zal hij een hoop shit over zich heen krijgen al bewonderen mensen het ook dat hij zijn fout heeft toegegeven. Zaterdag vierden wij met hem het goud van Ireen.

Zal Sven zijn eigen fout toegeven? Wanneer kijken zij elkaar weer in de ogen? Gaat Sven de confrontatie snel aan? Dat zou getuigen van karakter. Die Sven is ook wel een manneke, hoe hij tegen die journaliste zei 'Are you stupid?' was behalve eerlijk, bot en direct ook arrogant, zoiets zeg je natuurlijk niet tegen iemand die dat waarschijnlijk van haar werk moet vragen. Wij vonden dat misschien nog wel grappig hier in NL maar veel Amerikanen vonden het een faux pas. En ik kan daar wel in komen.

Het is katerig hier. Nieuwe ronde nieuwe kansen. 2014, waar zijn ze eigenlijk die Wintergames?

Ireen Wűst – Olympisch Kampioen

2010-02-22T17:01:00.001+01:00

maandag 22 februari 2010 15:09

Tot laat in de nacht gefascineerd naar de 1500 meter voor vrouwen gekeken. Het was ongelofelijk spannend. Keihard openen, doortrekken en dan maar hopen dat je niet kapot gaat. Eerst schaatste Annette Gerritsen een strakke tijd en daarna ging er een Japanse dame overheen waarvan ik dacht dat zij het goud zou gaan winnen. Margot Boer schaatste goed en toen kwam Ireen Wűst, de verrassing van Turijn 2006 die voor ons potten meteen herkenbaar was als een van ons. Lange tijd kwam ze er niet voor uit, het gerucht ging zelf dat ze wat had met Jan Smit, maar vorig jaar stapte ze uit de kast en vertelde dat ze met een vriendin, ook een sportvrouw, woonde. Ze kreeg heel wat vuil over haar heen. Ik heb erg primitieve commentaren gelezen van een aantal heteromannen, dat ze lelijk was en dat er niets aan haar verloren maakte ik op uit de diverse hatelijkheden. Tijdens wedstrijden was Ireen duidelijk aan het worstelen met haar vorm, het was het alsmaar net niet.

Bij de presentatie van het boek van Adjied Bakas De Toekomst van de Liefde sprak Humberto Tan zijn waardering uit voor de moed van Ireen en hij voorspelde dat nu ze uit de kast was, ze betere sportprestatie zou leveren. Op de Internet fora kwamen reacties van mannen die het ze niet uitmaakte met wie Ireen het bed deelde als ze maar hard zou schaatsen.

In een Gay blaadje las ik dat Ireen spijt had dat ze uit de kast was gekomen. Het had haar afgeleid.

Bij de 3000 en 1000 meter in Vancouver 2010 deed Ireen het niet best. Ze schaatste hard maar kwam niet op het podium. Je zag aan haar dat ze baalde.

Mijn verwachtingen vannacht waren niet hoog voor Ireen. Ik bleef kijken omdat ik de 1500 meter zo fascinerend vond.

Ik zat voor de buis toen Ard Schenk de magische grens van 2.00 minuten brak tijdens een wedstrijd waarin ook niemand iets van hem verwachtte. Nu gingen steeds meer vrouwen door de 2.00 minutengrens die helemaal geen grens meer is.

Weg was Ireen. Ik kon bijna niet geloven wat ik zag. De groene doorkomsttijden, de lijn van de beste tijd tot nu toe, waar Ireen voor bleef. Ze ging met 1.56,89
over de streep. Het was jaren geleden dat ik voor sport tien lange minuten zo zenuwachtig was. Andere schaatsters openden sneller maar een voor een stortten ze in tijdens de laatste ronde. Ik hield het niet meer en ging naar buiten. Er waren in dit blok zeker vier mensen wakker die net als ik naar de wedstrijd keken. Ik had Tuitert niet live zien winnen, Sven wel en nu zat ik in spanning voor Ireen.

Diep geëmotioneerd zag ik toe hoe ze Olympisch kampioen werd. Misschien was ik des te geëmotioneerde omdat ze een trotse lesbo is. Ireen zelf plengde overwinningstranen en zong uit volle borst met dat vreemde lied mee dat wij als volkslied kennen.

Ria Visser was ook zeer geëmotioneerd, ze kwam in de clinch met Bart Veldkamp die vooral hamerde op de coach, Gerard Kemkers. Ria vond dat Kemkers geluk had gehad met zo'n talent als Ireen Wust. Mart Smeets praatte door Ria heen en vroeg Bart iets, Ria herhaalde nog wel wat ze had gezegd maar Mart ging er niet meer op in. Ik had het idee dat de emoties van Ria met meer te maken hadden dan de natuurlijke emoties die je hebt als een landgenoot wint. Vindt Ria Gerard Kemkers geen goede coach? Heeft Ria Visser een speciale band met Ireen? Ze ziet er trouwens erg goed uit vind ik, Ria Visser. Mooi gekleurd haar en bijzonder fris.

Het valt me trouwens wel op dat die schaatsters allemaal enorme bovenbenen hebben en over het algemeen gezegend zijn met een dikke kont. Als ik ze zo aan de start ziet staan met die dikke benen in die strakke pakken kan ik me niet goed voorstellen dat die dikkerdjes hard gaan. Wat een verschil met de zwemsters in die strakke pakken.

Vreemde pakken heeft Nederland trouwens dit jaar. Alsof ze een kort broekje aan hebben. Een aantal andere landen heeft dat ook. Het mooiste pak is het Japanse, glanzend en goud.

Nederland heeft wel hele mooie jasjes met die gouden vleugel erop. Krachtig.

Wat ik ook nogal vreemd vind is dat ze allemaal een muts dragen als ze niet schaatsen. Zou het koud zijn in zo'n hal? Of is het vanwege vroeger tijden toen we buiten schaatsten in winters die niet kouder waren dan nu maar met beter ijs?

Trouwens over die Sablikova vraag ik me ook af of dat haar vriendin was die ze kuste toen ze de 3000 meter gewonnen had.

Was dat trouwens de vriendin van Ireen die naast de trotse ma Wűst stond?

Het was een mooie nacht.

Book signing

2010-01-28T15:22:00.000+01:00

Signing my book for arts and culture fan Xaviera Hollander.

Words of Wisdom by Daisaku Ikeda

2010-01-27T18:04:00.001+01:00

Ultimately, we are responsible for our own destiny. It may seem to us that our fate is predetermined, whether by our genes or by our environment. What really matters, however, is how we can improve ourselves from this moment forward, how we can change the circumstances that we find ourselves in. This enormous transformative force is what Buddhism is all about. In this struggle lies the source of never-ending youth and vitality.

Daisaku Ikeda

Johannes Paulus II geselde zichzelf met riem en vastte streng

2010-01-27T16:48:00.001+01:00

Gepubliceerd: 27 januari 2010 op NRC.nl

Door onze correspondent

Rome, 27 jan. Paus Johannes Paulus II kastijdde zichzelf met een riem en sliep regelmatig op de vloer. Dit staat in het gisteren gepresenteerde boek over zijn leven dat op basis van 114 interviews en nooit eerder verschenen brieven is geschreven door de postulator (promotor) van zijn zaligverklaring, Slawomir Oder.

Paus Johannes Paulus II zegent de menigte op het Sint Pietersplein
Foto Reuters

Uit Waarom hij heilig is blijkt dat de vorige paus schreef dat hij in het „geval van een ongeneeslijke ziekte die een goede uitoefening van het Petrusambt verhindert” wilde terugtreden. Ook opperde hij om te stoppen op zijn 75ste, de gebruikelijke pensioenleeftijd voor bisschoppen. Uiteindelijk liet hij het echter aan „de Voorzienigheid” over. Hij trad nooit af.
Geruchten dat Johannes Paulus II zichzelf kastijdde, worden in het boek officieel bevestigd. De paus vastte met regelmaat streng, had een riem in zijn klerenkast hangen waarmee hij zichzelf geselde en die hij ook meenam naar zijn zomerverblijf. „Het was een instrument van christelijke perfectie”, antwoordde postulator Oder gisteren tijdens een persconferentie op de vraag of dat in overeenstemming is met de rooms-katholieke gedachte dat het lichaam een gift van God is.
„Voor Johannes Paulus was de zelfkastijding een getuigenis van zijn geloof’”, aldus de schrijver van het boek dat moet bijdragen aan de zaligverklaring van Johannes Paulus II, die volgens kringen rond het Vaticaan in oktober wordt verwacht.
Het boek bevat ook een nooit verschenen toespraak uit 1981 over het belang van vergiffenis in de maatschappij, vijf maanden nadat hij was neergeschoten door de Turk Ali Agca. De paus vergaf Agca al in de ambulance op weg naar het ziekenhuis, blijkt uit het boek.

Tethys Behind Titan

2010-01-27T13:24:00.002+01:00

Credit: Cassini Imaging Team, ISS, JPL, ESA, NASA

Explanation: What's that behind Titan? It's another of Saturn's moons: Tethys. The robotic Cassini spacecraft orbiting Saturn captured the heavily cratered Tethys slipping behind Saturn's atmosphere-shrouded Titan late last year. The largest crater on Tethys, Odysseus, is easily visible on the distant moon. Titan shows not only its thick and opaque orange lower atmosphere, but also an unusual upper layer of blue-tinted haze. Tethys, at about 2 million kilometers distant, was twice as far from Cassini as was Titan when the above image was taken. In 2004, Cassini released the Hyugens probe which landed on Titan and provided humanity's first views of the surface of the Solar System's only known lake-bearing moon.

How to get rid of FarmViIlle addiction

2010-01-22T18:43:00.001+01:00

Have you lost someone to one of the several farm games on Facebook? Many of my Facebook friends are compulsive FarmVille players. The game is designed to keep users engage to the highest level possible. It demands lot of time and care from the users. Some would stay glued to their computers, working on their virtual farms—sowing, harvesting, erecting fences, going to the marketplace, etc.

One of my friends spends hours on this game. Not that I don't play the game, I do it for the joy of having my own farm. Having your own piece of land where you can grow crops and raise cattle is one of the dreams of a large fraction of people, and FarmVille allows people to realise that dream. The developers of the game haven't made online version of farming any easier than real farming. Sowing any crop takes time as it would in real world. Then the crop takes its own time to grow and be ready for harvesting. Once ready, the crop has to be harvested before it wilts.The sophistication of the game makes loyal users who will log into their Facebook account not to see what friends are doing, but only to see if it's time to harvest crop or milk the cows.

I read in an article that some people even set alarms so that they can wake up in the night when their crop is ready for harvest. Amazing compulsion.

So far I have been able to stay away from FarmVille Complusive Disorder. How? Here are a few tips:

Set realistic targets: Like real life, you need to set a goal for the virtual life as well. Don't go for some outrageous target. Think realistically. In my FarVille farm, I am saving for a barn house. Once I buy the barn house that costs 40,000 FarmVille coins, I will reduce the size of my farm and work sparingly, just to maintain my farm.

Choose the right crop: Like any wise farmer, you need to see which crop is best for you. Instead of quick-growing crops such as raspberries and strawberries, go for crops that take some time to grow and be ready for harvest. I find rice to be the best crop for my farm. First it will need 12 hours to be ready for harvest and then I get another 12 hours for harvesting the crop. That means I have to work on my farm only once a day. When I am not sure if I would have time for harvesting, I go for crops that take even longer for being ready. Apart from saving time, a longer harvest period means I spend less money on ploughing the field, which compensates for the lesser amount of coins earned.

Have enough open space on your farm: Any patch of land has a limit of the number of creatures that it can support. If the number exceeds that, the ecological balance gets disturbed. This the reasons why lemmings commit suicide; they try to restore the balance by reducing the pressure on the limited resources available. Apply this logic to your farm and have only the number of animals and trees that look aesthetically pleasing on your farm and don't suck your energy juice. Keep your farm organized and leave lot of empty space for the cattle and yourself.

Don't spend dollars for FarmVille money: You might be tempted to spend some dollars and buy FarmVille currencies. Steer clear of it. Play the game without any hurry and collect all those coins and currencies to fund your purchases. And no rags to riches dreams. Like real life, work your way to prosperity and wealth.

No alarms for playing FarmVille: Please. What joy is a game if you have to set alarms for it. Just play the game in your spare time.

If these tips does not help you get rid of FarmVille Compulsive Disorder, visit a psychiartist for help.

Kate McGarrigle, Canadian Singer and Songwriter, Dies at 63 - Obituary (Obit) - NYTimes.com

2010-01-21T10:57:00.002+01:00

Published: January 20, 2010

Kate McGarrigle, a Canadian singer who, with her sister Anna, captivated critics and fellow musicians with warm harmonies and a style that drew on both folk traditions and the personalized approach of 1970s singer-songwriters, died on Monday at her home in Montreal. She was 63.

The latest on the arts, coverage of live events, critical reviews, multimedia extravaganzas and much more. Join the discussion.

The cause was clear-cell sarcoma, a form of cancer, said Barry Taylor, the manager for Ms. McGarrigle’s son, the singer Rufus Wainwright.

Born in Montreal and raised in St.-Sauveur-des-Monts, a small town about 50 miles north, Ms. McGarrigle absorbed a range of musical traditions around a musical hearth. Her father, Frank, was of Irish-Canadian stock and steeped in Stephen Foster and turn-of-the-century parlor songs; from her mother, Gaby, she and her two elder sisters — the oldest McGarrigle sister, Jane, was a church organist — learned old songs in French.

“Music was always there at home,” Kate McGarrigle said in a 1997 interview in Sing Out! magazine. “At parties, somebody would get up and sing, and my father would accompany them and sing the harmony. There were lots of friends and uncles and each would get up and give their big song.”

In the 1960s Kate, Anna and two boyfriends formed the Mountain City Four, which became one of Montreal’s leading folk groups. Kate — 14 months younger than Anna — also studied engineering and science at McGill University, and in 1970 she moved to New York City for a career as a musician. In 1974 Warner Brothers signed Kate and Anna to a recording contract. Their first album, “Kate and Anna McGarrigle,” was released in 1976.

Critics were immediately smitten. “Their voices have a plaintive allure full of light vibrato and husky emotionalism, and they blend together exquisitely in harmonies,” John Rockwell wrote in The New York Times. Rolling Stone’s review declared, “Not since Carole King’s ‘Tapestry’ has the female voice been recorded with such unblemished intimacy.”

But with Kate pregnant, the McGarrigles did not tour for more than a year after the album was released, and however many accolades they received from critics, their songs did not fit radio playlists. They released 10 albums, most recently “The McGarrigle Christmas Hour” (Nonesuch) in 2005, but their biggest commercial success came when other singers recorded their songs, most notably Linda Ronstadt (Anna’s “Heart Like a Wheel”) and Maria Muldaur (Kate’s “Work Song”).

Love and family life were central themes in both women’s music, and their songs often addressed romance’s place in the quotidian details of life. Kate McGarrigle’s 1990 song “I Eat Dinner” contemplates love lost among the leftovers, and both sisters’ “Matapedia,” from 1996, is based on a real event in Kate’s life, when an old flame saw her 17-year-old daughter, Martha, and mistook her for her mother.

Martha, like Rufus, has become a noted singer and songwriter. Their father is the singer-songwriter Loudon Wainwright III, who was married to Ms. McGarrigle in the 1970s. That marriage ended in divorce. Both children survive her, as do her two sisters and a grandson.

The McGarrigle sisters rarely toured, but when they performed it often became a family affair, with musical friends and relatives sitting in. Their 1998 album “The McGarrigle Hour” (Hannibal) was based around this model, with Ms. Ronstadt, Emmylou Harris and Martha, Rufus and Loudon Wainwright. For a number of years the McGarrigle sisters performed a Christmastime show at Carnegie Hall, and Kate’s final concert was another family Christmas show, at the Royal Albert Hall in London on Dec. 9.

“They were brought up in a very close-knit and somewhat old-fashioned way,” Rufus Wainwright said of his mother and aunt in a telephone interview on Tuesday, “a nice ‘Waltons’ way, and so they could never be too far away from each other.”

Totness Suriname

2010-01-18T19:46:00.002+01:00

De grote oost-westverbinding voert me langs minuscule dorpjes. Het enige dorp van betekenis is Totness, tevens hoofdplaats van het departement Coronie. Een eigenaardig kunstwerk domineert het dorpsplein; het zijn twee ijzeren slippers, teklés. De Javaanse immigranten brachten niet alleen hun veelzijdige cultuur mee uit Indonesië, maar ook hun typisch schoeisel: een slipper met houten zoom met balatarubber erover heen. In die tijd waren schoenen haast onbetaalbaar in Suriname en zo vonden de teklés ook hun weg naar de voeten van de andere bevolkingsgroepen, zoals Creolen en Hindoestanen. In de volksmond werden de slippers al gauw omgedoopt tot tip tip, verwijzend naar het voortgebrachte geluid bij het lopen. De gebruiken van de geïmmigreerde volkeren laten tot op heden hun sporen achter.
Ik vind een onderkomen in een koloniaal pand dat dienst doet als herberg. De buitenkant roept bij mij associaties op met het plantageverleden. Dat wordt evenwel al gauw teniet gedaan wanneer ik een blik werp op de binnenkant. In de grote inkomhal die tevens dienst doet als eet- en zitruimte tref ik op een versleten sofa de gerant aan. Met haar volle overgewicht ligt ze languit ineengezakt te lurken aan een sigaret. De assen vinden hun weg in een doorzichtig limonadeglas. Ik word meteen gewaarschuwd door de dame dat ik me niet veel moet voorstellen van het aangeboden comfort. Van eerlijkheid gesproken. Het valt al bij al nog mee; ik heb nog erger gezien. Het meubilair in de kamer heeft zijn beste tijd gehad, net als de matras. Ook het sanitair gedeelte zou een grondige opknapbeurt wel ten goede komen.

Voor de invallende duisternis verken ik nog heel even het dorpje. Met zijn verloederde houten huisjes ligt het verscholen als in een oud verhaal. De tijd lijkt er stil gestaan. In de schaduw van zijn verleden ligt de hoofdstraat er verlaten bij. Hier en daar stijgen rookpluimen op. Totness bevindt zich in het zwampgebied en de omliggende moerassen zijn een broeiplaats voor muggen. Het verbranden van lege kokosnoten houdt hen op een veilige afstand. Wanneer ik de dichtgeslipte modderbanken ter hoogte van het piepkleine strand opzoek, word ik aangevallen door een legertje bloedzuigers. Ze prikken als op hol geslagen gekken doorheen mijn koersbroek. Ik spurt terug naar het hotel en meet enkele minuten later met ongeloof de schade op. Mijn achterwerk ziet eruit als een pokdalig gezicht.

(Niet geschreven door mij maar gevonden op het Internet op zoek naar zon)

Herk's: Star Trek Hond

2010-01-18T18:45:00.000+01:00

Herk's: Star Trek Hond

Herk's: Alle Begin Is Moeilijk

2010-01-18T18:36:00.000+01:00

Herk's: Alle Begin Is Moeilijk

2007

Herk's: Britta

2010-01-18T18:35:00.000+01:00

Herk's: Britta

Kan er geen genoeg van krijgen.

Voetbal in het theater - Trouw

2010-01-18T17:29:00.002+01:00

Voetbal in het theater
HOUTEN (ANP) - Voetballiefhebbers kunnen binnenkort ook in het theater terecht voor een duel. Het dansgezelschap Ballet van Leth brengt vanaf april de voorstelling The Match 2010 in de Nederlandse theaters, waarbij dansers en acteurs op het podium een voetbalwedstrijd nabootsen. Ook de jongste voetballertjes van lokale clubs spelen er in mee, liet het impresariaat maandag weten.

Bezoekers zien op de speelvloer wat ook op een voetbalveld is te zien, inclusief ,,de warming up van de spelers, de coach en zijn druk op de schouders om te slagen, de reporters die het altijd beter weten in de skybox, hooligans, een mascotte, penalty's, hoekschoppen en rode en gele kaarten''. De clubliederen van lokale voetbal- en fanclubs worden aangeleerd en ten gehore gebracht.

Het balletgezelschap komt met de voetbalvoorstelling met het oog op het WK Voetbal in Zuid-Afrika later dit jaar. Op 10 april vindt de première plaats in theater Aan het Spui in Den Haag. De voorstellingen zijn te zien tot en met 10 juni, vlak voordat voetbalspektakel in Zuid-Afrika begint.

Over lectuur, Literatuur en Elementaire Deeltjes

2010-01-18T17:01:00.001+01:00

In de jaren zeventig studeerde ik Nederlands en Engels aan de Witte Lelie, een lerarenopleiding. Ik hield van talen en wilde daar zoveel mogelijk van weten en wist niet wat ik met mijn leven aan moest. Leraar worden zoals mijn vader, oom en grootvader leek me wel wat.

De Witte Lelie zat overal verspreid in de stad. Nederlands werd gegeven aan de Nieuwe Keizersgracht, mijn meeste docenten Nederlands waren linkse mannen van wie er enkele meegedaan hadden aan de Maagdenhuisbezetting en weer andere marxist waren (geweest). Er gaven weinig vrouwen les, zo was dat toen nog, ik had in ieder geval, tot mijn grote spijt, geen les van een vrouw. De lessen gingen in blokken, ik weet niet meer hoe lang ze duurden maar misschien een week of zes of een maand of drie.

Een van onze blokken was getiteld Lectuur of Literatuur. We kregen stapels boekjes op die we moesten lezen. Ik las een groot aantal doktersromannetjes, kasteelromannetjes en erotische boekjes. Het bracht me terug naar toen ik tien was en dit soort boekjes verslond. De laatste zinnen, altijd een variatie op : 'Hun monden vonden elkaar in een langdurige kus' was opwindend en bevredigend tegelijkertijd. Ik had zelf nog niet gekust en dat ze elkaar toch vonden na al die moeilijkheden maakte dat ik de boekjes tevreden dichtsloeg. Ze verveelden me snel, voor mijn elfde verjaardag had ik Wolkers ontdekt. Het ging altijd hetzelfde, meisje ontmoet man met grijzende slapen, de man is onaardig, ongeïnteresseerd of het meisje is ongeïnteresseerd of onaardig, er is een moment waarin ze elkaar aardig vinden maar dan komt er iemand of iets tussen en het lijkt nooit meer goed te komen. Toch komt het altijd goed.

Dat laatste, dat alles goed komt, was natuurlijk prachtig. Graag lees ik boeken waarin alles goed komt. Een boek dat slecht afloopt doet me altijd naar adem happen, het kan me kwaad of verdrietig maken. Mijn eigen heftige boek "Rauw" heb ik ook een Happy End gegeven, de gedachte dat met mijn karakter Gaia zou gebeuren wat ik voor ogen had bleek voor mij, de schepster, onacceptabel te zijn. Ik moest mijn einde aanpassen. Het werd een Happy End. Gelukkig zijn er meer literaire boeken met een Happy End, ik denk aan het boek van DBC Pierre "Vernon God Little" dat een prijs won. Ook beviel het einde van "De Handtekeningenman" van Zadie Smith mij bijzonder. Wat dat betreft zou dit vaste element uit de lectuur vaker mogen worden ingepast in de literatuur.

Op de Witte Lelie, tijdens dit blok Literatuur en lectuur leerde ik niet alleen het verschil tussen deze twee maar ook hoe dit te benoemen. Het verhaal in de lectuur verloopt via een vast stramien, buiten bovengenoemde lectuur, lazen we ook James Bond van Ian Flemming – James Bond schijnt geïnspireerd te zijn op Bernhard, de Prins- gemaal –.
De vaste gang van zaken: James Bond ligt te vrijen als hij de opdracht krijgt om de wereld te redden, dit moet hij doen door een schurk te doden. Op weg naar de boef doodt James iedereen, het meisje waar hij mee vree sterft een vreselijke dood, James wordt achterna gezeten, raakt gewond, wordt gevangen gezet, bevrijdt zichzelf en uiteindelijk doodt James Bond de slechterik.

De karakters in lectuur zijn vlak, eendimensionaal en voorspelbaar. Wat weten we van James Bond? Wat beweegt hem? Wat zijn zijn andere zwakheden naast die voor mooie vrouwen? Van de karakters uit de lectuur weten we niet veel meer dan dat ze op zoek zijn naar de Ware. Lectuurliefhebbers willen ook niet over meer weten lezen dan over dat moeizame maar uitgesleten pad naar de Ware of in het geval van James Bond, naar de overwinning van het goede.

Hoe een schrijver een verhaal vertelt, de woorden die z/hij gebruikt en de verschillende niveaus van de vertelling maken een verhaal tot literatuur of lectuur.

In veel literaire romans overwint het goede niet. In de bekroonde boeken van de gelauwerde auteur Houellebecq wordt een afschrikwekkende wereld geschetst vol seksuele perversies. De karakters zijn totaal verknipt en hebben een duizelingwekkende diepte. Zijn boeken zijn regelrechte horrorstories met gedeelten die niet zouden misstaan in sadomasochistisch pornoboekjes.

Voor mij als woordliefhebber bood de literaire taal van Elementaire Deeltjes het enige houvast, ik hoefde niet te pletter te slaan op de bodem van die troosteloze wereld, ik klampte me vast aan het schitterende woordgebruik als aan de haken in een bergwand vol grillige plateaus.

Leraar ben ik nooit geworden. Literatuur ben ik blijven verslinden en lectuur verveelt me nog steeds.

Bookslut | Zadie Smith: Where Did It All Go Wrong?

2010-01-18T14:25:00.002+01:00

David Steven - 2004

Zadie Smith: Where Did It All Go Wrong?

Zadie Smith is 28. The Autograph Man, her second novel, ranks 3,669 on Amazon. White Teeth , her debut, at 4,323. She clocked a fair advance on the books -- £250,000, people say. She’s smart, thin, and -- bar her boyfriend, poet Nick Laird -- the best-looking person in the room. Oh Zadie, Zadie: where did it all go wrong?

For Zadie is disgruntled. She sits before us -- a star turn on a distinguished panel. To her left, Ian Jack, editor of Granta, which named her in January one of Britain’s 20 best young novelists (bummer!). To her right, more prime fiction-producing talent from the list: Andrew O’Hagan, lately of Personality, and Toby Litt, Finding Myself. The three are friends. Toby is name-checked as one of Zadie’s ‘valued first readers’. They’ve toured, read and are undergone public inquisition together. And all three have just published books where celebrity is the key.

Ian yawns and stretches, looks avuncular. There’s a whiff of the dark side about Toby, but it’s a cuddly form of malevolence. Andy competes mildly with Ian, wanting to be an uncle too. But Zadie? Well Zadie mopes. She frowns. She sulks. She shuns eye contact. And we’re not the first to notice it. Her shyness gives her a bad reputation, she tells us. In the past, signings have gone badly wrong, a lack of small talk with bookshop clerks the problem. Her publisher received complaints: Zadie Smith is rude, disgusting, anti-social. What did they expect, she asks us, a chat show host?

“I’m an ‘able-to-speak writer’. Most of the writers I meet -- the good ones -- are like social cripples who don’t speak a word. They write the book; that should be the end of it. But people are expecting some kind of team player. ‘Hey, my book’s so great. How are you doing? Shake my hand.’ It shows in the writing in the end -- it can’t help but do so.”

I’m not sure how the rest of the audience is taking this, but the woman next to me is bristling. (She has also drawn a rather good sketch of Mr Litt, face now sunk behind an ugly lectern, on her pad.) I too am impatient. After all, I have not come to condemn, but to worship. When I read White Teeth, I was amazed. It was better even than people said. And I have just snaffled The Autograph Man in one late night sitting. 6 hours. No skipping, which is rare these days; most books can be re-edited in real time, a page, a paragraph, a chapter excised here and there.

How not to love a book whose prologue features Big Daddy? And Giant Haystacks. Locked together in one of their Sunday afternoon jousts. “Big Daddy is fat like an inflated ball, with no body hair and no sagging or visible genitals. He is fat like a bouncing, jovial Zeus, skimming the clouds, a circular god. But Giant Haystacks is fat like your average really fat man, covered in raw meat that undulates and shakes and no doubt smells.” It’s a set piece, complete in itself, but alive with the seeds of all that will happen in the book. The father who dies. The promissory notes that bind. And the boys she follows as they half-grow into men.

It’s fashionable, these days, to compliment male novelists on their female characters. (Is this now an accepted strategy -- like being ostentatiously good with babies -- to worm your way into women’s hearts?) Well, Autograph Man made me want to return the compliment. Alex, the book’s main man, seemed oddly familiar and utterly plausible. Zadie is tender as she unpacks and repacks him. Sure, he’s pathetic, unreliable, inadequate. But, then, aren’t we all? Other critics differ, it should be pointed out. One is unable to imagine “a serious 19th-century novelist writing with comparable levity about an equivalent shallowness.” Another -- Best British Novelist 1993 and not much heard from since -- rather inelegantly accuses her of a “stubbed toe of the mind.” The New York Times describes the book as flat-footed, grudging, dour, abstract, pompous, tight and preachy. Which is not bad from a newspaper that deserves all these epithets and more.

But perhaps it’s Zadie herself that the Times is describing, rather than her book. Yes, I think that’s it. Flat-footed, grudging, pompous etc. catches the tenor of her answers rather well. Asked why people like lists such as the Granta one, she is scathing. “Lists are less trouble,” she tells us. “I think it’s a slightly depressing English habit. We’d much rather have somebody else’s taste to follow rather than having to take any time finding something new; discovering new writers or going to a bookshop without instruction. It is depressing.” And this from a woman who has just written a book about the fascination of lists.

She is particularly irked by the exposure Granta has given to even fresher talent than hers. Two writers -- Monica Ali and Adam Thirlwell -- have been selected before their first novels are published and have received the lion’s share of media attention as a result. “I want to ask: what’s the hurry? Why give the impression -- which is a truthful impression -- that it’s a very closed set of people in a tiny corner of literary England, reading a text that other people haven’t even seen yet. It seems peculiar to have people with no books published on the list, particularly in an English publishing environment when it’s hard enough to get second and third books published because of the total lack of imagination on the part of publishers…It gives many a lot of people a bad feeling.”

At times, I pinch myself to check that Zadie is not talking about herself. “This culture is so in overdrive about any kind of youthful fiction,” she fulminates. “Monica doesn’t think hers is the greatest book ever written, but you find yourself defending something you never believed. The hype is an enormous psychological pressure on a writer. Not that anyone should weep for a writer who has earned loads of money. But the bottom line is, this is not a healthy thing to have in your head at eight in the morning when you’re trying to write something. It’s just very messy. Even in America you have a better chance of having a basically healthy literary career, at least in the beginning, than you do in England. We’re driven by the celebrity mania that this whole country is sunk in.”

Meanwhile, the writers just get younger. “The books I get sent,” she tuts, tailing off to let us imagine the horror of adolescent fiction. “I know I was young, I was too young. But I get sent books by sixteen or seventeen year olds. The manuscript isn’t even finished. The fucking ink is still wet. They just keep on coming. It’s a shame. We’ve lost that Keatsian idea of an apprenticeship. I think of Keats as a lower class kid, kind of like myself and kind of like Toby. If you’re going to start writing, you’re starting on a long-term game. It’s going to last the rest of your life because it’s a lot of work to get any good at it. But reviewers are not interested in that. I’ll never write a book as popular as White Teeth -- and partly that makes me think: ‘Thank God!’” So was there any consolation? Well, apparently so. Toby reassures me later that similar panels have managed even more toxic moans. The consensus is they did their worst in Brighton (where the recent spike in suicides is henceforth explained). And imagine what a panel of unchosen writers would be like…

David Steven listened to Zadie Smith at the British Council’s Cambridge Seminar.